{"id":893,"date":"2013-01-21T17:13:00","date_gmt":"2013-01-21T17:13:00","guid":{"rendered":"http:\/\/zapatrzonawksiazki.pl\/index.php\/2013\/01\/21\/prace-konkursowe-miejsce-i\/"},"modified":"2018-10-07T00:33:14","modified_gmt":"2018-10-07T00:33:14","slug":"prace-konkursowe-miejsce-i","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/zapatrzonawksiazki.pl\/index.php\/2013\/01\/21\/prace-konkursowe-miejsce-i\/","title":{"rendered":"Prace konkursowe – miejsce I ;)"},"content":{"rendered":"
\nW dniu dzisiejszym zaprezentuj\u0119 Wam prac\u0119, kt\u00f3ra zaj\u0119\u0142a pierwsze miejsce w Dw\u00f3roczku \ud83d\ude09 Zwyci\u0119\u017cczyni jeszcze raz gratuluj\u0119, a Was zapraszam do czytania \ud83d\ude09<\/i><\/div>\n
\n<\/div>\n
\n***<\/div>\n
\n<\/div>\n
\n<\/div>\n
\n\u201eWigilijny dzie\u0144 cud\u00f3w\u201d<\/div>\n
\n<\/div>\n
\nZofia, staruszka o d\u0142ugich,
\nsiwych w\u0142osach i turkusowych, jak to\u0144 jeziora oczach, siedzia\u0142a w swym bujanym
\nfotelu, patrz\u0105c w okno, na kt\u00f3rym Dziadek Mr\u00f3z wymalowa\u0142 przepi\u0119kne wzory. Zbli\u017ca\u0142y
\nsi\u0119 \u015awi\u0119ta Bo\u017cego Narodzenia, przy kt\u00f3rych co roku czu\u0142a si\u0119 niezwykle samotna.
\nMieszka\u0142a w niedu\u017cym domku na skraju lasu w okolicach Bia\u0142owie\u017cy. Nikt si\u0119 ni\u0105
\nnie interesowa\u0142, cho\u0107 powszechnie wiedziano, jak\u0105 tragedi\u0119 skrywa w sercu\u2026 Raz
\nw tygodniu chodzi\u0142a do wsi po zakupy, a w pozosta\u0142e dni nie rusza\u0142a si\u0119 ze swej
\nchaty. Dzieci si\u0119 jej ba\u0142y, poniewa\u017c opowiadano o niej niestworzone historie.
\nFaktycznie, troch\u0119 mo\u017ce sta\u0142a si\u0119 dziwna przez lata \u017cycia w odosobnieniu, ba\u0142a
\nsi\u0119 ludzi, tego, jak na ni\u0105 patrz\u0105 i oceniaj\u0105. Zamyka\u0142a si\u0119 w swej skorupie. <\/div>\n
\nTeraz w trudem wsta\u0142a od okna,
\nzaparzy\u0142a sobie malinowej herbaty, po czym wyj\u0119\u0142a z biblioteczki album ze
\nzdj\u0119ciami, kt\u00f3rego ju\u017c od dawna nie mia\u0142a w r\u0119kach. Uzna\u0142a, \u017ce ju\u017c czas, aby
\nprzejrze\u0107 te pami\u0105tki bez b\u00f3lu i \u017calu. Na pierwszej fotografii dostrzeg\u0142a swoje
\nzdj\u0119cie \u015blubne. Sta\u0142a tam taka szcz\u0119\u015bliwa, z ukochanym Franciszkiem. Kolejne
\nzdj\u0119cia ukazywa\u0142y ju\u017c ich prze\u015bliczn\u0105 c\u00f3reczk\u0119, o imieniu Dorotka, kt\u00f3rej
\nzawsze wsz\u0119dzie by\u0142o pe\u0142no, z ciekawo\u015bci\u0105 poznawa\u0142a \u015bwiat. Zofia wspomina\u0142a jej
\npierwsze kroczki, k\u0105piele w wannie z kaczuszkami, rado\u015b\u0107 ze wsp\u00f3lnego lepienia
\npierog\u00f3w. Dziewczynka nigdy nie narzeka\u0142a, by\u0142a bardzo pogodnym i pomocnym
\ndzieckiem. Wszyscy wok\u00f3\u0142 j\u0105 chwalili. Wtedy jeszcze mieszkali ca\u0142\u0105 rodzin\u0105 w
\n\u0141odzi, Zofia pracowa\u0142a jako nauczycielka w jednej ze szk\u00f3\u0142 podstawowych, m\u0105\u017c
\nby\u0142 pilotem, a Dorotka bardzo ch\u0119tnie ucz\u0119szcza\u0142a do przedszkola. Sielank\u0119
\nprzerwa\u0142a wie\u015b\u0107 o wybuchu II Wojny \u015awiatowej. Franciszek zaci\u0105gn\u0105\u0142 si\u0119 do
\nwojska i jako do\u015bwiadczony pilot bra\u0142 udzia\u0142 w walkach powietrznych. Zofia z
\nkolei, zgodnie z wezwaniem w\u0142adz, stawi\u0142a si\u0119 do kopania row\u00f3w poza miastem.
\nUda\u0142o jej si\u0119 znale\u017a\u0107 dach nad g\u0142ow\u0105 u okolicznych ch\u0142op\u00f3w, kt\u00f3rzy j\u0105 karmili,
\na tak\u017ce opiekowali si\u0119 na ten czas Dorotk\u0105. Nie by\u0142a ju\u017c tak\u0105 ma\u0142\u0105 dziewczynk\u0105,
\nmia\u0142a sze\u015b\u0107 lat i jak na sw\u00f3j wiek, wyros\u0142a ca\u0142kiem du\u017ca. <\/div>\n
\nZofia pami\u0119ta ten dzie\u0144, by\u0142 27
\nczerwca 1941 roku\u2026 Tego dnia Dorotka nie mog\u0142a doczeka\u0107 si\u0119 powrotu mamy i
\nchc\u0105c zrobi\u0107 jej niespodziank\u0119, przesz\u0142a spory kawa\u0142ek, aby zaskoczy\u0107 mam\u0119 przy
\nko\u0144cu ci\u0119\u017ckiej pracy. Ch\u0142opi nie zorientowali si\u0119 w por\u0119, \u017ce dziewczynka wysz\u0142a
\nsama z domu. Przysz\u0142a do mamy, a ta przera\u017cona nie wiedzia\u0142a, co ma zrobi\u0107 z
\ndzieckiem w takim miejscu. Praca jednak ju\u017c si\u0119 sko\u0144czy\u0142a na ten dzie\u0144, wi\u0119c
\nruszy\u0142y w drog\u0119 do chaty. Zofia zacz\u0119\u0142a strofowa\u0107 c\u00f3rk\u0119, gdy wtem, w oddali,
\nus\u0142ysza\u0142a nadlatuj\u0105ce samoloty niemieckie. Pozostali ludzie rozbiegali si\u0119 w
\npop\u0142ochu, ona chwyci\u0142a swe dziecko mocno za r\u0119k\u0119 i pogna\u0142y, ile si\u0142 w nogach,
\ndo stogu siana. Tam mog\u0142y by\u0107 niewidoczne. Niemcy jednak nie poprzestali ataku
\ni kontynuowali ostrza\u0142. Pociski \u015bmiga\u0142y woko\u0142o, jak kule gradowe. Nagle
\nwszystko ucich\u0142o. Zofia oznajmi\u0142a c\u00f3rce, \u017ce ju\u017c s\u0105 bezpieczne. Nie by\u0142o
\nreakcji. Dorotka le\u017ca\u0142a bez ruchu, wpatrzona w przestrze\u0144. Matka szamota\u0142a si\u0119
\nz w\u0142asnymi my\u015blami i bezw\u0142adnym cia\u0142em dziecka. Jej c\u00f3rka nie \u017cyje! Nikt nie
\nprze\u017cy\u0142 tego nalotu opr\u00f3cz niej. Wpad\u0142a w straszn\u0105 rozpacz, potrz\u0105sa\u0142a
\ndziewczynk\u0105, jakby to mog\u0142o co\u015b jeszcze pom\u00f3c. Woko\u0142o nie by\u0142o nawet
\nnajmniejszego szmeru \u2013 wszyscy nie \u017cyli. Wzi\u0119\u0142a martw\u0105 dziewczynk\u0119 na r\u0119ce i
\nspr\u00f3bowa\u0142a dobiec do chaty. Ca\u0142a zalana \u0142zami, biegn\u0105\u0107 w panice, co chwil\u0119 pada\u0142a
\nna kolana. Z chaty dostrze\u017cono j\u0105 i ch\u0142opi wybiegli, aby jej pom\u00f3c. Tylko czy
\nkto\u015b w og\u00f3le m\u00f3g\u0142 jej pom\u00f3c? Krwawi\u0105cego z b\u00f3lu serca matki nic nie mog\u0142o
\nukoi\u0107. Dzie\u0144 p\u00f3\u017aniej odby\u0142 si\u0119 symboliczny pogrzeb dziewczynki przy wiejskim
\nko\u015bci\u00f3\u0142ku. Po nim, kobieta, podzi\u0119kowa\u0142a ch\u0142opom za to, co dla niej do tej pory
\nzrobili i uciek\u0142a stamt\u0105d, posz\u0142a pieszo a\u017c do \u0141odzi. Tam czeka\u0142 ju\u017c na ni\u0105
\ntelegram z informacj\u0105, \u017ce m\u0105\u017c r\u00f3wnie\u017c zgin\u0105\u0142 w walce. Jego samolot zosta\u0142
\nzestrzelony i spad\u0142 do rzeki. Cia\u0142a nie odnaleziono. W par\u0119 dni \u015bwiat Zofii,
\njaki do tej pory zna\u0142a, ca\u0142kowicie si\u0119 zawali\u0142. Szko\u0142a ju\u017c nie istnia\u0142a,
\nzosta\u0142a zburzona podczas bombardowania. Kobieta do ko\u0144ca wojny przemieszka\u0142a w
\n\u0141odzi, ale potem u\u015bwiadomi\u0142a sobie, \u017ce w\u0142a\u015bciwie nic ju\u017c jej tam nie trzyma, a
\nwidok dawnych miejsc sprawia jej b\u00f3l. Nie mia\u0142a nikogo. S\u0105siadka zaproponowa\u0142a,
\n\u017ce mo\u017ce wynaj\u0105\u0107 pok\u00f3j u jej rodzic\u00f3w, kt\u00f3rzy mieszkaj\u0105 na Podlasiu \u2013 w
\nBia\u0142owie\u017cy. Cena by\u0142a niedu\u017ca i to j\u0105 skusi\u0142o. Ludzi ci przyj\u0119li j\u0105 z wielk\u0105
\nserdeczno\u015bci\u0105 i traktowali, jak pe\u0142noprawnego cz\u0142onka rodziny. Szybko znalaz\u0142a
\ntam prac\u0119 w okolicznej szk\u00f3\u0142ce, poniewa\u017c nauczycieli akurat w tym czasie
\nbrakowa\u0142o. Realizowa\u0142a si\u0119 w zawodzie, ale prze\u017cyta trauma zawa\u017cy\u0142a na jej
\npsychice. Nie potrafi\u0142a si\u0119 ju\u017c \u015bmia\u0107. Dyrektor by\u0142 na tyle delikatny, \u017ce nie
\npyta\u0142 o pow\u00f3d jej stanu. Sama mu jednak kiedy\u015b opowiedzia\u0142a sw\u0105 histori\u0119,
\nmusia\u0142a komu\u015b si\u0119 zwierzy\u0107. Widzia\u0142a, \u017ce mu si\u0119 podoba jako kobieta, ale
\nwiedzia\u0142a, \u017ce nikt nigdy nie zast\u0105pi jej Franciszka. Dlatego nie pozwala\u0142a
\n\u017cadnemu m\u0119\u017cczy\u017anie si\u0119 do siebie zbli\u017cy\u0107.<\/div>\n
\nMija\u0142y lata, dzieci, kt\u00f3re
\nzdawa\u0142oby si\u0119, jeszcze niedawno wychowywa\u0142a, mia\u0142y ju\u017c swoje dzieci. Ludzie, u
\nkt\u00f3rych wynajmowa\u0142a dom, te\u017c ju\u017c odeszli, zapisuj\u0105c na ni\u0105 ca\u0142y dom \u2013 sami nie
\nmieli potomstwa. Teraz mog\u0142a go utrzyma\u0107 z nauczycielskiej pensji. Wkr\u00f3tce
\nprzesz\u0142a na emerytur\u0119. Troch\u0119 brakowa\u0142o jej dawnego kontaktu z dzie\u0107mi. Czasem
\nj\u0105 odwiedza\u0142y, ale potem ju\u017c \u017cy\u0142y swoimi problemami i nikt nie przychodzi\u0142.
\nWr\u00f3ci\u0142y wspomnienia. Potrafi\u0142a ca\u0142ymi dniami siedzie\u0107 w fotelu i patrze\u0107 w
\nokno. Nie mia\u0142a nawet z kim porozmawia\u0107. Z domu wychodzi\u0142a tylko wtedy, gdy
\nby\u0142o to konieczne. Dzie\u0144 za dniem wl\u00f3k\u0142 si\u0119 okropnie, cykanie zegara
\nprzypomnia\u0142o tylko o ci\u0105g\u0142ym, nieub\u0142aganym przemijaniu. I tak doczeka\u0142a si\u0119
\nw\u0142a\u015bnie tych magicznych \u015awi\u0105t, kt\u00f3re powinno si\u0119 sp\u0119dza\u0107 w gronie rodzinnym.
\nMia\u0142a ju\u017c prawie dziewi\u0119\u0107dziesi\u0105t lat, porusza\u0142a si\u0119 z wielkim trudem.<\/div>\n
\nTego dnia, patrz\u0105c w albumie na
\nzdj\u0119cie swojej malutkiej c\u00f3reczki, zap\u0142aka\u0142a rzewnie. Odsun\u0119\u0142a zas\u0142on\u0119 i
\nspojrza\u0142a w gwie\u017adziste niebo, zastanawiaj\u0105c si\u0119, czy mo\u017ce tam przebywa teraz
\njej dziecko. Tak chcia\u0142aby dosta\u0107 od niej cho\u0107 drobny znak i m\u00f3c j\u0105 przytuli\u0107
\nostatni raz. Spojrza\u0142a na gwiazd\u0119, kt\u00f3ra mruga\u0142a do niej jakby porozumiewawczo.
\nPomy\u015bla\u0142a: \u201eJakbym Ci\u0119 chcia\u0142a, C\u00f3reczko, ujrze\u0107 ponownie. Jutro Wigilia,
\nkolejny smutny dzie\u0144. Mam nadziej\u0119, \u017ce Ty tam, gdzie teraz jeste\u015b, czujesz si\u0119
\nszcz\u0119\u015bliwa.\u201d Zas\u0142oni\u0142a okno, schowa\u0142a album na miejsce i usiad\u0142a w swym bujanym
\nfotelu. Usn\u0119\u0142a. <\/div>\n
\nRano poczu\u0142a na swej d\u0142oni
\nleciute\u0144ki dotyk, jak mgie\u0142ka. Otworzy\u0142a oczy i zerwa\u0142a si\u0119 na r\u00f3wne nogi, mimo
\ndojrza\u0142ego wieku. Cofn\u0119\u0142a si\u0119 w r\u00f3g pokoju. Przed ni\u0105 sta\u0142a\u2026 jej c\u00f3rka.
\nWygl\u0105da\u0142a jakby nadal mia\u0142a sze\u015b\u0107 lat. Ubrana by\u0142a w dziewcz\u0119c\u0105, grub\u0105,
\nwe\u0142nian\u0105 sukienk\u0119, a b\u0142yszcz\u0105ce, d\u0142ugie w\u0142osy, zaplecione by\u0142y w warkocze z
\nkokardami. W oczach dostrzeg\u0142a t\u0105 dawn\u0105 rado\u015b\u0107, t\u0105 dziecinn\u0105 beztrosk\u0119. Pad\u0142y
\nsobie w ramiona. Zofia p\u0142aka\u0142a i nie wierzy\u0142a w to, co widzi. Dziewczynka
\nprzem\u00f3wi\u0142a pierwsza:<\/div>\n
\n– Mamo\u2026 Tak, to ja \u2013 Dorotka. Wczoraj prosi\u0142a\u015b, \u017ceby m\u00f3c
\nmnie zn\u00f3w zobaczy\u0107. Tam, gdzie teraz przebywam, pozwolono mi wy\u0142\u0105cznie na
\ndzisiejszy, wigilijny dzie\u0144, przybra\u0107 ludzk\u0105 posta\u0107 i zobaczy\u0107 Ci\u0119. Mamo, tam
\njest naprawd\u0119 wspaniale, niczego mi nie brakuje, opr\u00f3cz\u2026 Ciebie. Tata te\u017c tam
\njest. To on zapl\u00f3t\u0142 mi te warkocze. On te\u017c strasznie t\u0119skni za Tob\u0105. Wiesz, \u017ce
\nnawet tam pilotuje swoje samoloty? <\/div>\n
\n– Dziecko drogie\u2026 Dorotko kochana. Jak to mo\u017cliwe? Usi\u0105d\u017a,
\nSkarbie, przy stole, zrobi\u0119 Ci herbaty i porozmawiamy.<\/div>\n
\n– Dobrze, Mamo. A pami\u0119tasz, jak kiedy\u015b dawa\u0142a\u015b mi \u0142y\u017ck\u0119
\ntranu do wypicia i chleb do zagryzienia, abym by\u0142a bardziej odporna? Nie
\nznosi\u0142am tego. A gdy przenios\u0142am si\u0119 w tamto miejsce, brakowa\u0142o mi tego\u2026
\nBrakowa\u0142o mi Ciebie, Mamo.<\/div>\n
\n– A gdyby\u015b wiedzia\u0142a, ile ja \u0142ez za Wami wyp\u0142aka\u0142am\u2026 Ale nie
\nrozmawiajmy teraz o tym. Mamy jeden dzie\u0144 wy\u0142\u0105cznie dla siebie. Nie tra\u0107my go
\nna rozpami\u0119tywanie. Skoro jeste\u015b, mo\u017cna by zrobi\u0107 wigilijn\u0105 kolacj\u0119. Tylko
\nzakupy trzeba by zrobi\u0107.<\/div>\n
\n– Mamusiu, to nie problem, ja p\u00f3jd\u0119! \u2013 wykrzykn\u0119\u0142a Dorotka.<\/div>\n
\n– A umiesz zrobi\u0107 zakupy? \u2013 zapyta\u0142a mama.<\/div>\n
\n– No pewnie! Ja teraz umiem wszystko.<\/div>\n
\nPosz\u0142a. Zofia zacz\u0119\u0142a zastanawia\u0107 si\u0119, czy to jednak nie by\u0142
\nsen, lecz po kr\u00f3tkim czasie dziewczynka zapuka\u0142a do drzwi z torb\u0105 pe\u0142n\u0105
\nzakup\u00f3w. I zabra\u0142y si\u0119 do pracy. Wsp\u00f3lnie lepi\u0142y piero\u017cki, co przecie\u017c dawniej
\nDorotka tak uwielbia\u0142a. Po policzkach matki p\u0142yn\u0119\u0142y ukradkiem \u0142zy, tym razem
\nnie z b\u00f3lu, a ze szcz\u0119\u015bcia. Przygotowa\u0142y wsp\u00f3lnie barszcz z uszkami, upiek\u0142y
\nwaniliowe herbatniki. Wkr\u00f3tce mama wpad\u0142a na pewien pomys\u0142 i poinformowa\u0142a
\ndziewczynk\u0119, \u017ce musi wyj\u015b\u0107 na chwil\u0119. W sklepie, do kt\u00f3rego zasz\u0142a, znajdowa\u0142
\nsi\u0119 niedu\u017cy regalik z ksi\u0105\u017ckami, a w\u015br\u00f3d nich ba\u015bnie dla dzieci. Kupi\u0142a
\nnajwi\u0119kszy zbi\u00f3r tych ba\u015bni, pi\u0119knie ilustrowany, schowa\u0142a g\u0142\u0119boko do torby i
\nwr\u00f3ci\u0142a do c\u00f3rki. <\/div>\n
\nNa niebie rozb\u0142ys\u0142a ju\u017c pierwsza
\ngwiazdka. Z\u0142o\u017cy\u0142y sobie \u017cyczenia i siad\u0142y do sto\u0142u. By\u0142o mo\u017ce skromnie, ale nie
\nchcia\u0142y wcze\u015bniej traci\u0107 czasu na gotowanie. Pragn\u0119\u0142y nacieszy\u0107 si\u0119 sob\u0105. Rozmowom
\nnie by\u0142o ko\u0144ca. Dorotka za\u015bpiewa\u0142a nawet kol\u0119d\u0119, kt\u00f3r\u0105 pami\u0119ta\u0142a z przedszkola.
\nJedzenie smakowa\u0142o wy\u015bmienicie. Mama, widz\u0105c, \u017ce wkr\u00f3tce trzeba b\u0119dzie po\u0142o\u017cy\u0107
\nc\u00f3rk\u0119 spa\u0107, wr\u0119czy\u0142a jej prezent \u2013 ow\u0105 ksi\u0105\u017ck\u0119 z ba\u015bniami. Dziewczynka nie
\nmog\u0142a si\u0119 nacieszy\u0107. W \u015brodku widnia\u0142a dedykacja: \u201eDla mojej ukochanej C\u00f3reczki,
\naby zawsze czu\u0142a moj\u0105 obecno\u015b\u0107. By wiedzia\u0142a, \u017ce matczyne serce jest wiecznie
\nprzy Niej i przy Jej Ojcu.\u201d Poleci\u0142a dziewczynce uca\u0142owa\u0107 Franciszka od niej. Ta
\nprzytakn\u0119\u0142a, \u017ce to zrobi. <\/div>\n
\nZofia do tej pory przechowywa\u0142a pi\u017cam\u0119
\nc\u00f3rki, bo gdy by\u0142o jej ci\u0119\u017cko, wtula\u0142a si\u0119 w ni\u0105. Teraz dziewczynka mog\u0142a si\u0119 w
\nni\u0105 przebra\u0107 do snu. Mama odda\u0142a jej tej nocy swoje \u0142\u00f3\u017cko. Dorotka u\u015bciska\u0142a
\nmam\u0119, szepn\u0119\u0142a jej do ucha, \u017ce j\u0105 kocha i posz\u0142a spa\u0107. Matka nie mog\u0142a napatrze\u0107
\nsi\u0119 na dziecko, kt\u00f3re we \u015bnie wygl\u0105da\u0142o jak anio\u0142ek. Podesz\u0142a do \u0142\u00f3\u017cka i
\npog\u0142aska\u0142a j\u0105 po g\u0142owie. Tak, jak my\u015bla\u0142a, za w\u0142oskami dostrzeg\u0142a na szyi
\nznami\u0119, kt\u00f3re mia\u0142a od urodzenia. To jeszcze bardziej upewni\u0142o j\u0105 w tym, \u017ce
\njest to jej prawdziwe dziecko. Zofia nie chcia\u0142a spa\u0107, pragn\u0119\u0142a zatrzyma\u0107 czas.
\nPo\u0142o\u017cy\u0142a dziewczynce na szafeczce przy g\u0142owie ksi\u0105\u017ck\u0119, aby nie zapomnia\u0142a jej
\nzabra\u0107. Patrzy\u0142a na dziecko i czu\u0142a, \u017ce coraz bardziej chce jej si\u0119 spa\u0107. Nawet
\nnie zarejestrowa\u0142a momentu, kiedy usn\u0119\u0142a. <\/div>\n
\nJu\u017c \u015bwita\u0142o. Spojrza\u0142a na \u0142\u00f3\u017cko \u2013
\ndziewczynki na nim nie by\u0142o. Ksi\u0105\u017cka te\u017c znikn\u0119\u0142a. Ju\u017c zacz\u0119\u0142a odchodzi\u0107 od
\nzmys\u0142\u00f3w, \u017ce by\u0142 to tylko sen, gdy na poduszce dostrzeg\u0142a kilka w\u0142os\u00f3w c\u00f3rki.
\nPoprawi\u0142a poduszk\u0119 i pod ni\u0105 znalaz\u0142a li\u015bcik o tej tre\u015bci:<\/div>\n
\n\u201eDroga Mamo! Ciesz\u0119 si\u0119, \u017ce mia\u0142y\u015bmy dla siebie cho\u0107 ten
\njeden dzie\u0144. Zmieni\u0142a\u015b si\u0119 troch\u0119 z wygl\u0105du, ale ci\u0105gle jeste\u015b t\u0105 sam\u0105, moj\u0105
\nkochan\u0105 Mam\u0105. Jeste\u015b najpi\u0119kniejsz\u0105 i najwspanialsz\u0105 Mam\u0105 na \u015bwiecie. Wiem, \u017ce
\nwkr\u00f3tce si\u0119 spotkamy, dlatego nie rozpaczam, \u017ce musz\u0119 Ci\u0119 opu\u015bci\u0107. Prosz\u0119,
\n\u017ceby\u015b zrobi\u0142a to samo. Mamo \u2013 \u017cyj! Sp\u00f3jrz na \u015bwiat. On wcale nie jest taki z\u0142y
\ni wrogi, jak Ci si\u0119 wydaje. Nie mo\u017cna ca\u0142y czas si\u0119 zadr\u0119cza\u0107. Otw\u00f3rz si\u0119 na
\nludzi, oni Ci pomog\u0105. Wierz\u0119 w to. B\u0119d\u0119 patrze\u0107, jak sobie radzisz, tak, jak
\nrobi\u0142am to do tej pory. I oczywi\u015bcie uca\u0142uj\u0119 od Ciebie tat\u0119. Opowiem mu, jaki
\ncudowny dzie\u0144 sp\u0119dzi\u0142y\u015bmy razem. B\u0105d\u017a zdrowa!<\/div>\n
\nKocham Ci\u0119,<\/div>\n
\nTwoja C\u00f3reczka Dorotka\u201d<\/div>\n
\nZofia list ten czyta\u0142a po kilka
\nrazy, schowa\u0142a go g\u0142\u0119boko do szuflady, aby nigdzie nie zagin\u0105\u0142 i wysz\u0142a na
\n\u015bnieg. Spojrza\u0142a w bezchmurne niebo, w \u015bliczny, s\u0142oneczny, Pierwszy Dzie\u0144 \u015awi\u0105t
\nBo\u017cego Narodzenia i zrozumia\u0142a, \u017ce nigdy nie jest za p\u00f3\u017ano, aby zrobi\u0107 co\u015b z
\nw\u0142asnym \u017cyciem. U\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119 do swych barwnych my\u015bli i posz\u0142a radosna na
\nspacer. Ludzie nie wierzyli w\u0142asnym oczom, wiedz\u0105c j\u0105 u\u015bmiechni\u0119t\u0105. Tak, to ju\u017c
\nnie by\u0142a ta sama Zofia. Magia \u015awi\u0105t dotkn\u0119\u0142a tym razem i j\u0105. Wiedzia\u0142a, \u017ce od
\ntej pory jej \u017cycie nie b\u0119dzie ju\u017c takie samo, zmieni si\u0119 na lepsze\u2026 <\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

W dniu dzisiejszym zaprezentuj\u0119 Wam prac\u0119, kt\u00f3ra zaj\u0119\u0142a pierwsze miejsce w Dw\u00f3roczku \ud83d\ude09 Zwyci\u0119\u017cczyni jeszcze raz gratuluj\u0119, a Was zapraszam do czytania \ud83d\ude09 *** \u201eWigilijny dzie\u0144 cud\u00f3w\u201d Zofia, staruszka o d\u0142ugich, siwych w\u0142osach i turkusowych, jak to\u0144 jeziora oczach, siedzia\u0142a w swym bujanym fotelu, patrz\u0105c w okno, na kt\u00f3rym Dziadek Mr\u00f3z wymalowa\u0142 przepi\u0119kne wzory. Zbli\u017ca\u0142y […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[1],"tags":[10,47],"jetpack_featured_media_url":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/zapatrzonawksiazki.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/893"}],"collection":[{"href":"https:\/\/zapatrzonawksiazki.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/zapatrzonawksiazki.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/zapatrzonawksiazki.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/zapatrzonawksiazki.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=893"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/zapatrzonawksiazki.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/893\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2394,"href":"https:\/\/zapatrzonawksiazki.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/893\/revisions\/2394"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/zapatrzonawksiazki.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=893"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/zapatrzonawksiazki.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=893"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/zapatrzonawksiazki.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=893"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}