{"id":667,"date":"2014-01-08T15:25:00","date_gmt":"2014-01-08T15:25:00","guid":{"rendered":"http:\/\/zapatrzonawksiazki.pl\/index.php\/2014\/01\/08\/praca-konkursowa-miejsce-i\/"},"modified":"2018-10-07T00:31:50","modified_gmt":"2018-10-07T00:31:50","slug":"praca-konkursowa-miejsce-i","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/zapatrzonawksiazki.pl\/index.php\/2014\/01\/08\/praca-konkursowa-miejsce-i\/","title":{"rendered":"Praca konkursowa – miejsce I"},"content":{"rendered":"
\nDzisiaj prezentuj\u0119 prac\u0119 Secrusa,<\/b> kt\u00f3ry w\u0142a\u015bnie tym opowiadaniem zdoby\u0142 miejsce pierwsze w konkursie, kt\u00f3ry zako\u0144czy\u0142 si\u0119 kilka dni temu. \u017bycz\u0119 mi\u0142ej lektury i mam nadziej\u0119, \u017ce spodoba si\u0119 wam to opowiadanie, tak jak i mi \ud83d\ude09<\/i><\/div>\n
\n<\/div>\n
\n***<\/i><\/div>\n
\n<\/div>\n
\nMro\u017ane \u015bwi\u0119ta<\/b><\/u><\/i><\/div>\n
\n<\/div>\n
\n<\/i><\/div>\n
\n<\/p>\n

<\/i><\/div>\n

\nW niedu\u017cym pokoju panowa\u0142y egipskie ciemno\u015bci. Nocne koszmary m\u0105ci\u0142y w
\ng\u0142owach m\u0142odych ch\u0142opc\u00f3w. Bartosz wierci\u0142 si\u0119 niespokojnie, pogr\u0105\u017cony w
\ng\u0142\u0119bokim \u015bnie. Na ni\u017cszej kondygnacji pi\u0119trowego \u0142\u00f3\u017cka \u0141ukasz be\u0142kota\u0142
\nniewyra\u017anie i wydawa\u0142 coraz g\u0142o\u015bniejsze d\u017awi\u0119ki. Majacz\u0105co powtarza\u0142 s\u0142owo nie, <\/i>przeci\u0105gaj\u0105c ostatni\u0105 liter\u0119. Kilka
\nrazy doda\u0142 te\u017c imi\u0119 Marcin \u2013 <\/i>przy tym
\nwyrazie jego g\u0142os brzmia\u0142 dramatycznie jak kiedy\u015b. <\/i><\/div>\n

<\/p>\n

\nRok wcze\u015bniej zdzierali gard\u0142o podobnymi frazesami w dobitnie realnej
\nrzeczywisto\u015bci. Wtedy nie \u015bnili, cho\u0107 oddaliby resztki szcz\u0119\u015bcia, \u017ceby m\u00f3c si\u0119
\nobudzi\u0107. Wymkn\u0119li si\u0119 rann\u0105 por\u0105. Nie chcieli zmarnowa\u0107 okazji, jak\u0105 da\u0142a im
\nszalej\u0105ca od tygodnia zima. Opu\u015bcili mury domu w czw\u00f3rk\u0119, ale wracaj\u0105c,
\ntworzyli tercet. L\u00f3d okaza\u0142 si\u0119 niestabilny, w drodze powrotnej sun\u0119li zmro\u017ceni
\nkatastrof\u0105, z przymarzni\u0119tymi do policzk\u00f3w \u0142zami. Ju\u017c wtedy wiedzieli, \u017ce ten
\nmarsz b\u0119dzie tkwi\u0107 w ich pod\u015bwiadomo\u015bci przez lata. By\u0107 mo\u017ce nigdy si\u0119 od niego
\nnie uwolni\u0105.<\/div>\n
\n<\/div>\n
\n***<\/div>\n
\n<\/div>\n
\nPobudka nie nale\u017ca\u0142a do najprzyjemniejszych. Na
\nog\u00f3\u0142 dzieci ciesz\u0105 si\u0119 z nadchodz\u0105cych \u015bwi\u0105t, ale tutaj panowa\u0142y inne regu\u0142y.
\nPoranek wigilijny stanowi\u0142 jedn\u0105 trzysta sze\u015b\u0107dziesi\u0105t\u0105 pi\u0105t\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 wszystkich
\nporank\u00f3w \u2013 ni mniej ni wi\u0119cej wzbudza\u0142 podobne emocje. Bez oczekiwa\u0144, b\u0142ogiej
\nprzyjemno\u015bci ods\u0142oni\u0119cia firanek na pejza\u017c miliona sze\u015bciok\u0105tnych \u015bnie\u017cynek i\u2026
\nbez prezent\u00f3w.<\/div>\n
\nBartosz wsta\u0142 najwcze\u015bniej i pow\u0119drowa\u0142 do
\n\u0142azienki. St\u0105pa\u0142 rozwa\u017cnie, nie chc\u0105c obudzi\u0107 pozosta\u0142ych ch\u0142opak\u00f3w. Poranna
\ntoaleta nie zmieni\u0142a si\u0119 w ci\u0105gu ostatnich dziesi\u0119ciu lat, by\u0142a rutyn\u0105 przy
\nkt\u00f3rej pod\u015bwiadomo\u015b\u0107 mimowolnie dyktowa\u0142a obrazy z przesz\u0142o\u015bci. Kiedy
\nprzestanie mnie to m\u0119czy\u0107? \u2013 pomy\u015bla\u0142.<\/div>\n
\n Zimna
\nnawierzchnia trzaska\u0142a pod jego nogami, kiedy z impetem wbiega\u0142 na \u015blisk\u0105
\ntafl\u0119. Zachwia\u0142 si\u0119 i uderzy\u0142 g\u0142ow\u0105 o l\u00f3d. Po\u015br\u00f3d narastaj\u0105cego szumu s\u0142ysza\u0142
\nprzera\u017aliwe krzyki koleg\u00f3w stapiaj\u0105ce si\u0119 z wo\u0142aniem o pomoc. Ko\u015bciste r\u0119ce
\nMarcina, czerwone jak rozgrzana stal, desperacko chwyta\u0142y kraw\u0119dzie p\u0142ywaj\u0105cych
\ndoko\u0142a kier. Nic nie m\u00f3g\u0142 zrobi\u0107, poczu\u0142 na plecach silny \u015bcisk i dopiero po
\nchwili przelecia\u0142 wzrokiem po bezradnych twarzach umundurowanych facet\u00f3w. Dwa
\ndni p\u00f3\u017aniej po jeziorze dryfowa\u0142 ju\u017c tylko brudny \u015bry\u017c. Zbiornik otoczono \u017c\u00f3\u0142tymi
\nta\u015bmami.<\/div>\n
\n– Bartek? \u2013 us\u0142ysza\u0142 niewyra\u017anie czyj\u015b g\u0142os. \u2013
\nBartek, wszystko gra?<\/div>\n
\nTo by\u0142 \u0141ukasz. Sta\u0142 w niepewnej pozie z
\npytaniem wypisanym na twarzy. Mia\u0142 na sobie pid\u017cam\u0119 w paski, jego buzi\u0119
\nszpeci\u0142y ma\u0142e worki pod oczami i nietrwa\u0142y wzorek na prawym policzku, zapewne
\nwynik odbicia twardej poduszki. Na wp\u00f3\u0142 przytomny chwia\u0142 si\u0119 na mi\u0119kkich
\nnogach, omal nie wypuszczaj\u0105c z r\u0105k szczoteczki i tubki pasty do z\u0119b\u00f3w.<\/div>\n
\n– Tak, tak, ju\u017c ci robi\u0119 miejsce \u2013 odpar\u0142
\nBartosz, przekr\u0119caj\u0105c kurek od zimnej wody. \u2013 Jak sen?<\/div>\n
\n– By\u0142by lepszy, gdybym mia\u0142 na co czeka\u0107. A
\ntak? Nawet teraz mam przed oczami jakie\u015b chore koszmary. Chyba wiesz, czego
\ndotycz\u0105.<\/div>\n
\nBartosz nie odpowiedzia\u0142. Poruszy\u0142 tylko twierdz\u0105co
\ng\u0142ow\u0105 i ponownie wbi\u0142 wzrok w przestrze\u0144.<\/div>\n
\n– No, a teraz spadaj \u2013 u\u015bmiechn\u0105\u0142 si\u0119 \u0141ukasz. \u2013
\nWidzimy si\u0119 na dole.<\/div>\n
\n<\/div>\n
\nJadalni\u0119 wype\u0142nia\u0142a band\u0105 g\u0142o\u015bnych dzieciak\u00f3w w
\nr\u00f3\u017cnym wieku. Gwar nie pozwala\u0142 skupi\u0107 my\u015bli, a \u017ceby si\u0119 zrozumie\u0107, trzeba by\u0142o
\nkrzycze\u0107. Gdzie\u015b po\u015brodku ca\u0142ej maskarady siedzieli naprzeciw siebie nastoletni
\nBartosz i \u0141ukasz.<\/div>\n
\n– Bartek, min\u0105\u0142 ju\u017c rok od tamtego wypadku \u2013
\nzacz\u0105\u0142 \u0141ukasz, nachylaj\u0105c si\u0119 nad \u015brodkiem d\u0142ugiego sto\u0142u, by kolega m\u00f3g\u0142
\nus\u0142ysze\u0107 jego s\u0142owa. \u2013 Okr\u0105g\u0142y rok.<\/div>\n
\n– I prawie nic si\u0119 nie zmieni\u0142o. Tylko Mateusz
\nwyjecha\u0142, a my dalej tkwimy w tym burdelu.<\/div>\n
\n– No i nie wygl\u0105da, \u017ceby co\u015b si\u0119 mia\u0142o zmieni\u0107.<\/div>\n
\nDo pary koleg\u00f3w zbli\u017cy\u0142 si\u0119 \u0142ysiej\u0105cy m\u0119\u017cczyzna
\nprzed pi\u0119\u0107dziesi\u0105tk\u0105, w dobrze skrojonym szarym garniturze i z wzorkowym
\nkrawatem pod szyj\u0105. By\u0142 w\u0142a\u015bcicielem tego Domu Dziecka i odznacza\u0142 si\u0119
\nwyj\u0105tkowo osch\u0142ym i konfliktowym usposobieniem. To za jego decyzj\u0105 w \u015bwi\u0119ta
\npozbawiono najm\u0142odszych wizyty Miko\u0142aja, a choinka stoj\u0105ca w holu nie mie\u015bci\u0142a
\npod sob\u0105 kolorowo zapakowanych podark\u00f3w. Dla wychowank\u00f3w by\u0142 z\u0142em wcielonym. Uczy\u0142
\nmoresu najradykalniejszymi metodami. Kr\u0105\u017cy\u0142y plotki, \u017ce wyni\u00f3s\u0142 je z rodzinnego
\ndomu.<\/div>\n
\n– Spr\u00f3bujcie si\u0119 znowu gdzie\u015b wymkn\u0105\u0107, to urw\u0119
\nwam \u0142by i wrzuc\u0119 do jeziora \u2013 sykn\u0105\u0142 srogim szeptem w stron\u0119 Bartosza i
\n\u0141ukasza, a nast\u0119pnie pocz\u0119stowa\u0142 ich pe\u0142nym fa\u0142szu u\u015bmieszkiem. Obaj wiedzieli,
\n\u017ce brak serwilistycznej postawy sprowadzi\u0142by na nich wszystkie mo\u017cliwe plagi.<\/div>\n
\n– Idiota! \u2013 skwitowa\u0142 \u0141ukasz, kiedy m\u0119\u017cczyzna
\nsi\u0119 oddali\u0142.<\/div>\n
\nDyrektor przemkn\u0105\u0142 pod \u015bcian\u0105 sali, przechodz\u0105c
\nobok wej\u015bcia do pomieszczenia piwnicznego. Tam przystan\u0105\u0142 na chwil\u0119,
\ngestykuluj\u0105c zawzi\u0119cie. Ch\u0142opcy obserwowali go, ale z tej odleg\u0142o\u015bci nie mogli
\nniczego us\u0142ysze\u0107.<\/div>\n
\n– Edwardzie, ile razy powtarza\u0142em, \u017ceby\u015b nie
\nprzychodzi\u0142 do pracy we fraku. Ty tu do jasnej cholery sprz\u0105tasz i prezencja
\nnie nale\u017cy do twoich wytycznych!<\/div>\n
\nRozm\u00f3wca rzeczywi\u015bcie mia\u0142 na sobie wykwintny
\nstr\u00f3j w eleganckim tonie, z mocno zaci\u015bni\u0119t\u0105 much\u0105. Pozostali pracownicy
\nzd\u0105\u017cyli zauwa\u017cy\u0107, \u017ce do pe\u0142ni wizerunku brakowa\u0142o mu tylko wypolerowanego
\ncylindra i sk\u0142adanej czarnej laski. M\u0119\u017cczyzna by\u0142 w podesz\u0142ym wieku, wyschni\u0119ta
\nsk\u00f3ra na twarzy dodawa\u0142a jego mimice smutku, a wysuni\u0119te ga\u0142ki oczne i
\nzgarbiona postura informowa\u0142y o trudnej przesz\u0142o\u015bci. Stylizacja na eleganta
\nsprawi\u0142a, \u017ce sta\u0142 si\u0119 po\u015bmiewiskiem personelu, ale w swym powierzchownym
\nentuzjazmie nie dawa\u0142 odczu\u0107, \u017ce jako\u015b specjalnie go to obchodzi\u0142o.<\/div>\n
\n– Ale panie dyrektorze\u2026 – odezwa\u0142 si\u0119 matowym,
\nochryp\u0142ym g\u0142osem. \u2013 Ja lubi\u0119, jak dzieci patrz\u0105 na mnie z podziwem.<\/div>\n
\n– One si\u0119 z ciebie \u015bmiej\u0105, durniu! \u2013 skwitowa\u0142
\nzwierzchnik i wykona\u0142 gwa\u0142towny gest r\u0119k\u0105, jakby rzuca\u0142 plik papier\u00f3w na
\nniewidzialne biurko stoj\u0105ce obok.<\/div>\n
\n– Poza tym, prosz\u0119 pana, dzisiaj s\u0105 \u015bwi\u0119ta.
\nKa\u017cdy chce je jako\u015b celebrowa\u0107. Pan te\u017c jakby dzisiaj dostojniejszy.<\/div>\n
\n– Nie r\u00f3b sobie ze mnie \u017cart\u00f3w, bo to mog\u0105 by\u0107
\ntwoje ostatnie \u015bwi\u0119ta tutaj \u2013 zgasi\u0142 rozm\u00f3wc\u0119 dyrektor. Wci\u0105gn\u0105\u0142 dyskretnie
\npowietrze i wypu\u015bci\u0142 je ustami z celow\u0105 przesad\u0105. \u2013 A teraz do roboty, bo o
\nszesnastej jeste\u015b ju\u017c wolny i do tego czasu masz wszystko obrobi\u0107.<\/div>\n
\n– Tak jest, szefie.<\/div>\n
\n– Aha, jeszcze jedno \u2013 obr\u00f3ci\u0142 si\u0119 na pi\u0119cie,
\npodpieraj\u0105c d\u0142oni\u0105 brod\u0119 \u2013 co ty robisz tyle czasu w tej piwnicy? Zawsze rano
\nwidz\u0119 ci\u0119, jak stamt\u0105d wychodzisz.<\/div>\n
\nM\u0119\u017cczyzna zaczerwieni\u0142 si\u0119 lekko, ale szybko
\noch\u0142on\u0105\u0142 i nie da\u0142 pozna\u0107 po sobie zdenerwowania. <\/div>\n
\n– Tam trzymam wszystkie sprz\u0119ty. Szef rozumie,
\nja musz\u0119\u2026<\/div>\n
\n– Dobra, dobra \u2013 przerwa\u0142 rozm\u00f3wcy i da\u0142 znak
\nspojrzeniem, \u017ce mu si\u0119 \u015bpieszy. \u2013 Nie p\u0142ac\u0119 ci za gadanie \u2013 doda\u0142, po czym
\nszybkim krokiem przemierzy\u0142 reszt\u0119 jadalni i znikn\u0105\u0142 za kamiennym filarem.<\/div>\n
\nDozorca wr\u00f3ci\u0142 zmieszany do swoich obowi\u0105zk\u00f3w,
\nkrz\u0105taj\u0105c si\u0119 bez celu po jadalni przez d\u0142u\u017csz\u0105 chwil\u0119. Poprawia\u0142 talerze na
\nstole, wymiata\u0142 kurz z ka\u017cdego zakamarku, ale robi\u0142 to nieprzytomnie,
\nzaintrygowany jak\u0105\u015b my\u015bl\u0105. Ta osobliwa reakcja po pogaw\u0119dce z szefem nie usz\u0142a uwadze
\nch\u0142opc\u00f3w, kt\u00f3rzy w\u0142a\u015bnie ko\u0144czyli poranny posi\u0142ek.<\/div>\n
\n– Widzisz go, jaki zdenerwowany? Ciekawe, co
\nidiota mu nagada\u0142 \u2013 wyrzuci\u0142 z siebie \u0141ukasz, prze\u017cuwaj\u0105c ostatni\u0105 \u0142y\u017ck\u0119
\np\u0142atk\u00f3w \u015bniadaniowych.<\/div>\n
\n– W og\u00f3le dziwnie si\u0119 ostatnio zachowuje. Ju\u017c
\nby\u0142o co\u015b nie tak, kiedy Marcin \u017cy\u0142. Cz\u0119sto go zatrzymywa\u0142 i o czym\u015b rozmawiali.
\nAle kto by pomy\u015bla\u0142, \u017ce\u2026 – przerwa\u0142 Bartosz, spuszczaj\u0105c g\u0142ow\u0119 i wbijaj\u0105c wzrok
\nw blat sto\u0142u. Marcin \u015bmiej\u0105cy si\u0119 do rozpuku, sun\u0105cy po \u015blizgawce. Potem
\nwypluwaj\u0105cy lodowat\u0105 wod\u0119, wydaj\u0105cy w panice ostatnie tchnienie. To wszystko
\nzobaczy\u0142 w plamkach mleka na powierzchni talerza.<\/div>\n
\n– Bartek, a nie zauwa\u017cy\u0142e\u015b u niego czego\u015b
\nbardziej niepokoj\u0105cego?<\/div>\n
\n– U Marcina? \u2013 zapyta\u0142 wyrwany ze wspomnie\u0144.<\/div>\n
\n– M\u00f3wi\u0119 o panu Edwardzie. Zawsze rano, kiedy
\ntylko siadamy przy stole, on ju\u017c czeka i wychodzi nagle z piwnicy. W tym swoim fraku.
\nOstatnio widzia\u0142em przez okno, jak opuszcza\u0142 budynek i obejrza\u0142 si\u0119 doko\u0142a z
\ntrzy razy, zanim znikn\u0105\u0142 za ogrodzeniem. On co\u015b ukrywa.<\/div>\n
\n– Przesadzasz. To zwyk\u0142y dziadyga, kt\u00f3ry chce
\ntroch\u0119 dorobi\u0107. P\u00f3ki dobrze sprz\u0105ta, idiota go st\u0105d nie wyrzuci.<\/div>\n
\n– Panowie, d\u0142ugo macie zamiar czeka\u0107 na
\nzaproszenie?! \u2013 us\u0142yszeli znajomy g\u0142os, kt\u00f3ry skierowany by\u0142 prosto w ich
\nstron\u0119. Na ko\u0144cu sali sta\u0142 naczelnik Domu, wskazuj\u0105c r\u0119k\u0105 drzwi wyj\u015bciowe.
\nZorientowali si\u0119, \u017ce zostali w pomieszczeniu ca\u0142kiem sami. Opu\u015bcili jadalni\u0119
\nzdezorientowani i udali si\u0119 na pi\u0119tro do kompleksu pokoi.<\/div>\n
\n<\/div>\n
\n***<\/div>\n
\n<\/div>\n
\nDom Dziecka ogarn\u0119\u0142a przygn\u0119biaj\u0105ca atmosfera.
\nBartosz szwenda\u0142 si\u0119 po korytarzach budynku, szukaj\u0105c zaj\u0119cia, ale wszystkie
\npokoje by\u0142y albo zamkni\u0119te na klucz, albo puste. Zazwyczaj miejsca takie jak to
\nodbijaj\u0105 rzeczywisto\u015b\u0107 baga\u017cem uczu\u0107, jakie z sob\u0105 nios\u0105. Deformuj\u0105 codzienno\u015b\u0107
\ni zabijaj\u0105 wyj\u0105tkowo\u015b\u0107 chwil. Na ca\u0142ym \u015bwiecie m\u0142odzi i starsi radowali si\u0119 na
\nmy\u015bl o wsp\u00f3lnym \u015bwi\u0119towaniu, snuli rodzinne plany i nie\u015bmia\u0142o pod\u015bpiewywali pod
\nnosem kol\u0119dy. Nawet nie brali pod uwag\u0119 faktu, \u017ce gdzie\u015b w pobli\u017cu mo\u017ce by\u0107
\nzupe\u0142nie odwrotnie. \u015awi\u0119ta w Domu Dziecka by\u0142y czasem indywidualnej samotno\u015bci.
\nM\u00f3wi si\u0119, \u017ce samotno\u015b\u0107 tym bardziej doskwiera, im bardziej jest przeludniona.
\nTym pe\u0142niej boli, je\u015bli dooko\u0142a przewija si\u0119 sto takich samych os\u00f3b, ale do
\n\u017cadnej nie mo\u017cna si\u0119 odezwa\u0107 \u2013 beztrosko i z u\u015bmiechem. Zwiedzaj\u0105c
\nprzyozdobione kolorowymi lampkami sieroci\u0144ce, \u0142atwo natkn\u0105\u0107 si\u0119 na dzieci
\nskulone w ciemnych k\u0105tach, p\u0142acz\u0105ce po cichu. W takim okresie najbardziej pali
\nt\u0119sknota za czym\u015b, co si\u0119 utraci\u0142o b\u0105d\u017a nigdy nie mia\u0142o okazji zazna\u0107. Gryz\u0105ca
\nzima nie zalega jedynie przy chodnikach, ale wype\u0142nia serca tych zagubionych
\nistot. Tak mocno, a zarazem nierealnie pragn\u0105cych, by Miko\u0142aj odnalaz\u0142 ich w
\ndzielonych z kolegami pokojach i podarowa\u0142 szcz\u0119\u015bcie.<\/div>\n
\nBartosz sta\u0142 przy oszronionym oknie i
\nobserwowa\u0142 zmieniaj\u0105c\u0105 si\u0119 zim\u0119. Panowa\u0142a sroga zawierucha, ale zapowiadano, \u017ce
\ndopiero wieczorem \u017cywio\u0142 rozhula si\u0119 na dobre. Ch\u0142opak zastanowi\u0142 si\u0119, ile
\ndziesi\u0105tek bezdomnych dr\u017ca\u0142o teraz w swoich kryj\u00f3wkach i czeka\u0142o na pewn\u0105
\n\u015bmier\u0107. Ju\u017c raz widzia\u0142 zamarzni\u0119tego cz\u0142owieka. Obserwowa\u0142 z oddali, jak
\nwyci\u0105gali jego pokryte warstw\u0105 lodu cia\u0142o z wyrwy jeziora. Dostrzeg\u0142 oczy
\nrozwarte z przera\u017cenia i nienaturalnie wygi\u0119te ko\u0144czyny. Przypomnia\u0142 sobie, jak
\nzamkn\u0105\u0142 si\u0119 p\u00f3\u017aniej w \u0142azience i p\u0142aka\u0142 przez p\u00f3\u0142 godziny.<\/div>\n
\nTeraz nie us\u0142ysza\u0142, jak do pokoju wparowa\u0142
\npodniecony \u0141ukasz, z wypisanymi na twarzy sensacyjnymi nowinami.<\/div>\n
\n– Bartek, nie uwierzysz! Przed chwil\u0105 Sebastian
\nwidzia\u0142 starego Edwarda, jak taszczy\u0142 co\u015b du\u017cego w czarnym worze na ty\u0142y
\nbudynku. To mog\u0142y by\u0107\u2026 – tutaj jego g\u0142os nabra\u0142 szczeg\u00f3lnej ekscytacji \u2013
\nzw\u0142oki.<\/div>\n
\n– Daj spok\u00f3j, chyba w to nie wierzysz?<\/div>\n
\n– Sam widzia\u0142em, jak dozorca zamyka\u0142 piwnic\u0119 na
\nkilka spust\u00f3w i co chwila ogl\u0105da\u0142 si\u0119 doko\u0142a, czy nikt go nie \u015bledzi. \u2013 \u0141ukasz
\nwyrzuca\u0142 z siebie potok s\u0142\u00f3w z niekryt\u0105 egzaltacj\u0105. Po chwili och\u0142on\u0105\u0142, obj\u0105\u0142
\nwzrokiem ca\u0142y pok\u00f3j i zorientowawszy si\u0119, \u017ce wci\u0105\u017c s\u0105 sami, doda\u0142 \u015bciszonym
\ng\u0142osem: – Nie dziwi ci\u0119, \u017ce nikomu nie pozwala tam wchodzi\u0107? Strze\u017ce tego
\nmiejsca, jakby co\u015b ukrywa\u0142!<\/div>\n
\n– Zw\u0142oki, to na pewno s\u0105 zw\u0142oki \u2013 naigrywa\u0142 si\u0119
\ncoraz bardziej Bartek, zdziwiony absurdalno\u015bci\u0105 rozumowania kolegi.<\/div>\n
\n– My\u015bl co chcesz, ale to tylko kwestia czasu,
\njak wszystko wyjdzie na jaw.<\/div>\n
\nCh\u0142opcy zamilkli na chwil\u0119. Siedzieli naprzeciw
\nsiebie, wybiegaj\u0105c my\u015blami znacznie dalej. Twarz \u0141ukasza bi\u0142a powag\u0105, patrzy\u0142
\nbystrym wzrokiem, a Bartosz nie kry\u0142 ironicznego grymasu. Trupy w piwnicy… mo\u017ce
\njeszcze podziemna klinika do bada\u0144 na ludziach? \u2013 pomy\u015bla\u0142.<\/div>\n
\nDrzwi do pokoju delikatnie uchyli\u0142y si\u0119 i w
\nprzerwie mi\u0119dzy nimi a \u015bcian\u0105 wychyn\u0119\u0142a twarz dozorcy.<\/div>\n
\n– Ach, wreszcie kogo\u015b znalaz\u0142em \u2013 powiedzia\u0142
\ngo\u015b\u0107 z roztargnieniem. \u2013 Wszyscy gdzie\u015b znikn\u0119li, \u017cywej duszy na ca\u0142ym pi\u0119trze!<\/div>\n
\n– No tak, a o co chodzi? \u2013 spyta\u0142 \u0141ukasz, po
\nczym zerkn\u0105\u0142 na Bartka typowym dla siebie podejrzliwym wzrokiem.<\/div>\n
\n– Potrzebuj\u0119 pomocy przy przeniesieniu jednego
\nci\u0119\u017ckiego pakunku. Wygl\u0105dacie na zdrowych i silnych, pozwolicie na chwilk\u0119? \u2013
\nzapyta\u0142 z nadziej\u0105, po czym otworzy\u0142 szerzej drzwi i poszed\u0142 w kierunku
\nschod\u00f3w. Ch\u0142opcy bez s\u0142owa ruszyli za nim.<\/div>\n
\n– Dobrze pami\u0119tam, \u017ce to wy znali\u015bcie si\u0119 z
\nMarcinkiem? \u2013 spyta\u0142 dozorca we fraku, gdy gramoli\u0142 si\u0119 po stopniach. \u2013 By\u0142
\nbardzo mi\u0142ym ch\u0142opcem, takim radosnym\u2026<\/div>\n
\n– Tak, to my. \u2013 Bartosz powstrzyma\u0142 starego od
\ndalszych wywod\u00f3w. Facet nazwa\u0142 Marcina zdrobniale i nie by\u0142o w tym nic
\ndziwnego. Ch\u0142opcy traktowali go na r\u00f3wni z sob\u0105, cho\u0107 by\u0142 od nich m\u0142odszy o
\nsze\u015b\u0107 lat. Czeka\u0142 na swoje jedenaste urodziny. Nikt nie my\u015bla\u0142, \u017ce m\u00f3g\u0142by ich
\nnie do\u017cy\u0107.<\/div>\n
\n– To tutaj, panowie \u2013 zakomunikowa\u0142 dozorca,
\nstan\u0105wszy obok olbrzymiej skrzyni zamkni\u0119tej na solidny zamek. Sta\u0142a tu\u017c przy
\ng\u0142\u00f3wnym wej\u015bciu i przypomina\u0142a te poka\u017ane szkatu\u0142y z opowie\u015bci o ukrytych
\nskarbcach. Cokolwiek si\u0119 w niej znajdowa\u0142o, by\u0142o cholernie ci\u0119\u017ckie.<\/div>\n
\n– To na raz i pod drzwi do piwnicy. Raz! \u2013 Stary
\nda\u0142 rozkaz ochryp\u0142ym g\u0142osem, d\u017awigaj\u0105c w tej samej chwili przepastny baga\u017c.
\nMi\u0119\u015bnie ch\u0142opc\u00f3w nabrzmia\u0142y, na r\u0119kach wyst\u0105pi\u0142y zdrowo ukrwione \u017cy\u0142y. Z
\nwidocznym trudem, kt\u00f3remu towarzyszy\u0142y g\u0142o\u015bne j\u0119kni\u0119cia, nastolatki
\nustawili  skrzyni\u0119 przy \u015bcianie, tu\u017c obok
\npiwnicznych wr\u00f3t.<\/div>\n
\n–  To co?
\n\u2013 zacz\u0105\u0142 \u0141ukasz. \u2013 Prosz\u0119 otworzy\u0107 drzwi, a my pomo\u017cemy znie\u015b\u0107 to dra\u0144stwo.<\/div>\n
\nDozorca wzdrygn\u0105\u0142 si\u0119 w odczuwalnym
\nprzestrachu. Zacz\u0105\u0142 mimowolnie przewraca\u0107 oczami, co sygnalizowa\u0142o po\u015bpieszne
\nszukanie wym\u00f3wki.<\/div>\n
\n– Nie, nie, ch\u0142opcy, ju\u017c dzi\u0119kuj\u0119. Przyjd\u017acie
\np\u00f3\u017aniej, to odpal\u0119 wam na batona czy co\u015b. Uhh \u2013 odetchn\u0105\u0142 uspokojony \u2013 dobrze,
\n\u017ce nie spotkali\u015bmy szefa, niechby si\u0119 tylko dowiedzia\u0142, \u017ce co\u015b tu znosz\u0119. Dzi\u0119ki
\njeszcze raz, sam ju\u017c sobie z tym poradz\u0119. No, zmykajcie na g\u00f3r\u0119, nied\u0142ugo
\nuroczysta wieczerza. \u2013 spojrza\u0142 na zegarek i nieomal podskoczy\u0142. \u2013 O kurcz\u0119,
\nprawie szesnasta, musz\u0119 ju\u017c ko\u0144czy\u0107.<\/div>\n
\n– Nie zostanie pan na wigilijnej kolacji?<\/div>\n
\n– W Domu Dziecka nie ma nawet miejsca na
\nmi\u0142o\u015b\u0107, a co dopiero zb\u0142\u0105kanego w\u0119drowca.<\/div>\n
\nBartosz i \u0141ukasz pobiegli na g\u00f3r\u0119. \u0141ukasz ju\u017c
\nmia\u0142 otworzy\u0107 buzi\u0119, by dr\u0105\u017cy\u0107 dalej swoje domys\u0142y, ale uprzedzi\u0142 go kolega:<\/div>\n
\n– Nawet nie pr\u00f3buj \u2013 ostrzeg\u0142 i bez s\u0142owa
\nrzuci\u0142 si\u0119 na niewygodne \u0142\u00f3\u017cko.<\/div>\n
\n<\/div>\n
\n***<\/div>\n
\nKolacja wigilijna przebieg\u0142a w ciszy. Po kilku
\ns\u0142owach wst\u0119pu ze strony dyrektora plac\u00f3wki i paru wychowawc\u00f3w nast\u0105pi\u0142 czas
\nsk\u0142adania \u017cycze\u0144. Trwa\u0142 pi\u0119\u0107 minut, bo jego tempem dyrygowa\u0142 prezes
\nsztabu-do-zwalczania-rado\u015bci-u-dzieci. Kiedy usta \u0142akn\u0105cych dobrego s\u0142owa
\nwychowank\u00f3w zosta\u0142y skutecznie zamkni\u0119te, przysz\u0142a pora na jedzenie. Jedli
\nwi\u0119c, rzucaj\u0105c kr\u00f3tkie spojrzenia w stron\u0119 koleg\u00f3w. Smakowa\u0142o im, ale czy
\nw\u0142a\u015bnie tego wtedy potrzebowali? Po sali roznosi\u0142 si\u0119 urywany brz\u0119k stukania
\nsztu\u0107c\u00f3w, opr\u00f3cz niego trwa\u0142a grobowa cisza, w kt\u00f3rej mo\u017cna by\u0142o wyodr\u0119bni\u0107
\npojedyncze mla\u015bni\u0119cie czy odg\u0142os prze\u0142ykanego kawa\u0142ka ryby. Czuli zm\u0119czenie, na
\nich twarzach malowa\u0142o si\u0119 rozczarowanie, tym wi\u0119ksze, im kt\u00f3re\u015b dziecko za
\nbardzo uwierzy\u0142o. Kolejno odchodzili od sto\u0142u, dzi\u0119kuj\u0105c z nale\u017cyt\u0105 uprzejmo\u015bci\u0105.
\nJak wytresowane zwierzaczki robi\u0105ce obr\u00f3t za kawa\u0142ek par\u00f3wki. W ich g\u0142owach
\nd\u017awi\u0119cza\u0142y kol\u0119dy, \u015bpiewane na trzy g\u0142osy, unisono z matczynym uczuciem i
\nojcowskim zaci\u0119ciem. Potrafili marzy\u0107, ale gdzie\u015b w g\u0142\u0119bi mieli poczucie, \u017ce to
\nco\u015b z\u0142ego. Gdyby otworzy\u0107 im serca, ulotni\u0142aby si\u0119 z nich bezradno\u015b\u0107 i zagubienie.
\nA mo\u017ce nienape\u0142nione wcze\u015bniej mi\u0142o\u015bci\u0105, by\u0142yby zwyczajnie puste?<\/div>\n
\nNa zewn\u0105trz panowa\u0142a porywista zamie\u0107. Drzewa wygl\u0105da\u0142y
\nna zgi\u0119te pod naporem silnych podmuch\u00f3w, pojedyncze ga\u0142\u0105zki skute lodem roztrzaskiwa\u0142y
\nsi\u0119 o zimn\u0105 powierzchni\u0119 ulicy. Prawdziwa zima \u2013 skwitowa\u0142 w my\u015blach Bartek,
\nzerkaj\u0105c poprzez firank\u0119 na szalej\u0105cy \u017cywio\u0142. By\u0142o tak, jak zapowiadano i
\nch\u0142opak w pewien spos\u00f3b dzi\u0119kowa\u0142 Bogu, \u017ce mo\u017ce teraz obserwowa\u0107 to piek\u0142o z
\nciep\u0142ego pomieszczenia. My\u015bla\u0142 o bezdomnych, kt\u00f3rzy nie mieli tyle szcz\u0119\u015bcia.
\nWyobrazi\u0142 sobie urywaj\u0105cy si\u0119 nad ranem telefon w pobliskim szpitalu. Kolejny obdarty w\u0142\u00f3cz\u0119ga, le\u017cy skulony w
\nparku i nie oddycha! Przys\u0142a\u0107 karetk\u0119! <\/i>Coraz bardziej dawa\u0142 si\u0119 ponie\u015b\u0107
\nsmutnym wizjom, kiedy przez g\u0119st\u0105 \u015bcian\u0119 pr\u00f3sz\u0105cego \u015bniegu dostrzeg\u0142 trz\u0119s\u0105c\u0105
\nsi\u0119 z zimna sylwetk\u0119 opart\u0105 o otaczaj\u0105c\u0105 plac\u00f3wk\u0119 bram\u0119 zbudowan\u0105 z zespawanych
\nze sob\u0105 metalowych pr\u0119t\u00f3w. Cz\u0142owiek w czerwonym odzieniu nie porusza\u0142 si\u0119, a
\njedynie podrygiwa\u0142 szarpany falami ch\u0142odu.<\/div>\n
\n– Zamarza\u0107 w wigilijny wiecz\u00f3r \u2013 wyszepta\u0142 do
\nsiebie Bartek. \u2013 Biedni ludzie.<\/div>\n
\nJednym susem zerwa\u0142 si\u0119 z \u0142\u00f3\u017cka i pogna\u0142 w
\nkierunku wyj\u015bcia. Po drodze chwyci\u0142 za rami\u0119 osowia\u0142ego z przejedzenia \u0141ukasza,
\np\u0119dz\u0105c na z\u0142amanie karku przez korytarz.<\/div>\n
\n– Tam kto\u015b umiera! \u2013 mamrota\u0142 w przyp\u0142ywie
\nadrenaliny.<\/div>\n
\n– Gdzie? \u2013 Kolega podda\u0142 si\u0119 szale\u0144stwu Bartka
\ni usi\u0142owa\u0142 dotrzyma\u0107 mu kroku.<\/div>\n
\n– Na dworze, przy bramie! Widzia\u0142em przez okno,
\njak przymarza\u0142 \u2013 wyrzuca\u0142 z siebie ch\u0142opak, gdy zostawi\u0142 za sob\u0105 z trzaskiem
\nfrontowe drzwi do Domu Dziecka. Wypadli na dw\u00f3r w we\u0142nianych swetrach, a by\u0142 dwudziestostopniowy
\nmr\u00f3z. Podbiegli do postaci coraz bardziej przygniecionej warstw\u0105 \u015bniegu i gdy
\nprzyjrzeli si\u0119 twarzy m\u0119\u017cczyzny, nie mogli uwierzy\u0107 w\u0142asnym oczom.<\/div>\n
\n– Pan dozorca?<\/div>\n
\nSiedzia\u0142 w trzydziestocentymetrowym \u015bniegu, mia\u0142
\nna sobie standardowy str\u00f3j Miko\u0142aja, kt\u00f3ry przy ka\u017cdym kolejnym podmuchu wiatru
\ncoraz bardziej gin\u0105\u0142 pod bia\u0142ym puchem. Szcz\u0119ka\u0142 z\u0119bami, a z jego ko\u015bci
\npoliczkowych nieomal zwisa\u0142y ma\u0142e sopelki. Spojrza\u0142 na ch\u0142opak\u00f3w z przera\u017ceniem
\nw oczach, ale to nie by\u0142 l\u0119k przed \u015bmierci\u0105. Zmru\u017cy\u0142 powieki, jak gdyby
\nrozpaczaj\u0105c po niedoko\u0144czonej misji. Wygl\u0105da\u0142 okropnie, w ka\u017cdej jego
\nzmarszczce da\u0142o si\u0119 dostrzec ulatuj\u0105ce \u017cycie. Powoli umiera\u0142 z och\u0142odzenia
\norganizmu, czego ch\u0142opcy nie byli jeszcze \u015bwiadomi. Co innego widzie\u0107
\nzabijaj\u0105cych si\u0119 na ekranie aktor\u00f3w, a inna rzecz opiera\u0107 r\u0119ce na piersi, pod
\nkt\u00f3r\u0105 niebawem dokona si\u0119 akt zag\u0142ady.<\/div>\n
\nNa kolanach trzyma\u0142 du\u017cy, br\u0105zowy w\u00f3r, kt\u00f3ry
\nmie\u015bci\u0142 kilka przedmiot\u00f3w w kszta\u0142cie kwadratowych bry\u0142. Przytula\u0142 si\u0119 do niego
\nz ujmuj\u0105c\u0105 trosk\u0105, jakby trzyma\u0142 tam najwi\u0119ksze skarby swojego \u017cycia.<\/div>\n
\n– Ja\u2026 Ja chcia\u0142em\u2026 Tylko pom\u00f3c \u2013 z trudem
\nwyrzuca\u0142 z siebie pojedyncze s\u0142owa za\u0142amuj\u0105cym si\u0119 g\u0142osem. \u2013 Podnie\u015bcie mnie, p-prosz\u0119.
\n\u2013 Wyci\u0105gn\u0105\u0142 w stron\u0119 ch\u0142opc\u00f3w zmarzni\u0119te r\u0119ce. Ca\u0142y trz\u0105s\u0142 si\u0119 z zimna. \u2013 To na
\nraz.<\/div>\n
\nOdetchn\u0105\u0142 g\u0142\u0119boko.<\/div>\n
\n– Raz!<\/div>\n
\nBartosz i \u0141ukasz z\u0142apali m\u0119\u017cczyzn\u0119 za obie r\u0119ce
\ni poprowadzili go w miejsce, o kt\u00f3rym wybe\u0142kota\u0142 zd\u0142awionym szeptem. Mro\u017any
\nwiatr nie przestawa\u0142 owiewa\u0107 ich zaczerwienionych twarzy, szli niemal na o\u015blep
\nze zmru\u017conymi oczami. Docz\u0142apali na ty\u0142y budynku ledwo wydeptan\u0105 dr\u00f3\u017ck\u0105
\nokalaj\u0105c\u0105 Dom Dziecka. Stary zakomenderowa\u0142 oprze\u0107 siebie o \u015bcian\u0119, a ch\u0142opakom
\nwskaza\u0142 miejsce, w kt\u00f3rym mieli odgarn\u0105\u0107 nadmiar \u015bniegu. Po chwili dokopali si\u0119
\ndo metalowej, zardzewia\u0142ej klapy zamkni\u0119tej na k\u0142\u00f3dk\u0119. Dozorca poda\u0142 im p\u0119k
\nkluczy. Pociera\u0142 swoje d\u0142onie, \u017ceby wykrzesa\u0107 cho\u0107 namiastk\u0119 ciep\u0142a. Straci\u0142 czucie
\ndo tego stopnia, \u017ce w pierwszej chwili nie zareagowa\u0142, gdy ch\u0142opcy go
\nszturchn\u0119li, id\u0105c z nim w stron\u0119 stoj\u0105cego otworem tunelu. Do podziemi gmachu
\nprowadzi\u0142a niewielka drewniana drabinka sklecona ze spr\u00f3chnia\u0142ych szczebli.
\nBartosz zszed\u0142 zaraz po m\u0119\u017cczy\u017anie, asekuruj\u0105c go jak tylko potrafi\u0142. Wreszcie
\nobaj znale\u017ali si\u0119 w piwnicznej komnacie i posadzili dozorc\u0119 na staromodnej
\nber\u017cerze stoj\u0105cym przy odrapanej \u015bcianie.<\/div>\n
\nMiejsce sprawia\u0142o wra\u017cenie, jakby kto\u015b mieszka\u0142
\nw nim od lat. Nie dlatego, \u017ce by\u0142o \u015bwietnie wyposa\u017cone, bo z pustej przestrzeni
\nwy\u0142ania\u0142a si\u0119 zaledwie jedna prycza, st\u00f3\u0142, lod\u00f3wka i kilka p\u00f3\u0142ek z ksi\u0105\u017ckami,
\nprawdopodobnie przeznaczonymi na opa\u0142 w starym piecyku. Uwag\u0119 przykuwa\u0142 pewien
\nk\u0105t w tych zat\u0119ch\u0142ych katakumbach. Miejsce zawalone najr\u00f3\u017cniejszymi bibelotami,
\npude\u0142kami ozdobionymi kolorowymi wst\u0105\u017ceczkami z brokatem, luzem rzuconymi
\nzabawkami i gad\u017cetami, kt\u00f3re ka\u017cde dziecko chcia\u0142o posiada\u0107. Te przedmioty
\nczeka\u0142y na sw\u00f3j czas i ch\u0142opcy zacz\u0119li rozumie\u0107 wyeksponowany tutaj augiaszowy
\nbez\u0142ad. W pobli\u017cu sta\u0142a nawet znajoma skrzynia. Jej wieko zwisa\u0142o na zawiasach,
\nby\u0142a otwarta i opr\u00f3\u017cniona, dooko\u0142a wala\u0142y si\u0119 pud\u0142a si\u0119gaj\u0105ce niemal pod sam
\nsufit. Bartosz spojrza\u0142 ukradkiem na twarz dozorcy. Promienia\u0142a na widok tych
\ncudeniek. Stary dalej siedzia\u0142 w miarowych konwulsjach, ale jego oczy \u015bmia\u0142y
\nsi\u0119. By\u0142 jak dziecko, kt\u00f3re nie mo\u017ce wytrzyma\u0107, by nie wr\u0119czy\u0107 mamie
\nw\u0142asnor\u0119cznie ozdobionej laurki przed czasem.<\/div>\n
\n\u0141ukasz czu\u0142 si\u0119 wyra\u017anie sko\u0142owany, chodzi\u0142 po
\npiwnicy bez celu.<\/div>\n
\n– Bartek, musimy zadzwoni\u0107 po pogotowie \u2013
\nzacz\u0105\u0142 \u2013 w takim stanie facet wykorkuje.<\/div>\n
\nDozorca obruszy\u0142 si\u0119 i odpar\u0142 zm\u0119czonym g\u0142osem:<\/div>\n
\n– Wszystkie po\u0142\u0105czenia s\u0105 zablokowane. Ani do
\nnikogo nie zadzwonisz ani tym bardziej nikt tutaj nie przyjedzie. \u2013 Kaszln\u0105\u0142
\nprzeci\u0105gle. \u2013 Po prostu\u2026 Zosta\u0144cie tu ze mn\u0105 i spe\u0142nijcie moje \u017cyczenie. Wszak
\njest wigilia, czy\u017c nie, panowie?<\/div>\n
\n– Dzie\u0144 jak co dzie\u0144 \u2013 powiedzia\u0142 cicho Bartek
\ni przyjrza\u0142 si\u0119 niecodziennemu wystrojowi piwnicy. \u2013 Pieprzony Scrooge mia\u0142
\nracj\u0119. W niekt\u00f3re miejsca \u015bwi\u0119ta nie docieraj\u0105.<\/div>\n
\nJak wtedy, gdy bezbronny ch\u0142opiec topi\u0142 si\u0119 pod
\ngrub\u0105 warstw\u0105 lodu i nic nie da\u0142o si\u0119 zrobi\u0107. Marcin by\u0142 tak radosny, a chwil\u0119
\npotem\u2026<\/div>\n
\n– Pewnie chcecie wiedzie\u0107, co to wszystko ma
\nznaczy\u0107 \u2013 przerwa\u0142 cisz\u0119 dozorca.<\/div>\n
\n– Dlaczego ma pan na sobie ten miko\u0142ajowy str\u00f3j,
\ngdzie frak, co robi pan w piwnicy Domu Dziecka w wiecz\u00f3r wigilijny, sk\u0105d te
\nprezenty?! \u2013 Bartek wzi\u0105\u0142 porz\u0105dny wdech. \u2013 Jest tyle pyta\u0144.<\/div>\n
\n– Ch\u0142opcy, ja wam to powiem \u2013 zdecydowa\u0142
\nm\u0119\u017cczyzna, opieraj\u0105c r\u0119ce na pod\u0142okietnikach fotela. Zamilkn\u0105\u0142 na p\u00f3\u0142 minuty,
\nale \u017caden z ch\u0142opak\u00f3w nie raczy\u0142 przerwa\u0107 tej chwilowej ciszy. Wreszcie odezwa\u0142
\nsi\u0119: – Nie wiedzia\u0142em, \u017ce spotka mnie dzisiaj tak potworna pogoda. Ubra\u0142em ten
\nstr\u00f3j, bo poszed\u0142em rozdawa\u0107 prezenty. Tak, moim ch\u0142opcy, po prostu. Sprzeda\u0142em
\nfrak, \u017ceby mie\u0107 wi\u0119cej pieni\u0119dzy na podarki. Nie b\u0119dzie mi ju\u017c potrzebny.
\nWidzicie, obszed\u0142em pobliskie osiedla, zakamarki i uliczki, by odnale\u017a\u0107
\nbezdomnych. Ten w\u00f3r prezent\u00f3w, z kt\u00f3rym mnie zobaczyli\u015bcie, by\u0142 wype\u0142niony
\ngor\u0105cym jedzeniem, ciep\u0142ymi kurtkami, swetrami. Trzeba by\u0142o widzie\u0107 ich miny.
\nCieszyli si\u0119 jak dzieci, dzi\u0119kowali g\u0142\u0119bokim spojrzeniem. Mieli wyj\u0105tkowe
\nu\u015bmiechy, wype\u0142nia\u0142y ca\u0142e miasto.<\/div>\n
\n– Czemu akurat bezdomni? Na pewno nie zarabia
\npan tutaj fortuny, wi\u0119c nie lepiej by\u0142o kupi\u0107 prezenty dzieciom, wyda\u0107 na co\u015b
\ndla \u017cony, pomy\u015ble\u0107 o rodzinie? \u2013 \u0141ukasz wymienia\u0142 kolejne mo\u017cliwo\u015bci, nie mog\u0105c
\nzrozumie\u0107 intencji dozorcy.<\/div>\n
\n– Ja sam nie mam domu. Ci w\u0142\u00f3cz\u0119dzy\u2026 to moi
\nprzyjaciele, oni dziel\u0105 m\u00f3j los.<\/div>\n
\nTa informacja zadzia\u0142a\u0142a na ch\u0142opc\u00f3w jak kube\u0142
\nzimnej wody. Teraz nie wiedzieli ju\u017c, co odpowiedzie\u0107.<\/div>\n
\n– Nie patrzcie na mnie, jakbym przylecia\u0142 z
\nkosmosu. Ludzie nie przestaj\u0105 by\u0107 lud\u017ami dlatego, \u017ce czego\u015b nie posiadaj\u0105, \u017ce
\nco\u015b zosta\u0142o im odebrane. Zreszt\u0105 wy, kochani, wiecie o tym najlepiej. \u2013
\nZmiesza\u0142 si\u0119, zdaj\u0105c sobie od razu spraw\u0119, co w\u0142a\u015bnie zasugerowa\u0142 swoim
\nwybawicielom. Postanowi\u0142 pu\u015bci\u0107 to w niepami\u0119\u0107 i m\u00f3wi\u0107 dalej. Do momentu, w
\nkt\u00f3rym zabraknie mu si\u0142. \u2013 Pracowa\u0142em na te prezenty ca\u0142y rok. Odk\u0142ada\u0142em
\ncomiesi\u0119czn\u0105 wyp\u0142at\u0119, oszcz\u0119dza\u0142em na wszystkim. Zw\u0142aszcza na czynszu \u2013
\nza\u017cartowa\u0142, obejmuj\u0105c gestem ca\u0142\u0105 piwnic\u0119. \u2013 Sporo tego jeszcze zosta\u0142o, a
\nwydaje mi si\u0119, \u017ce kto\u015b niedaleko bardzo by si\u0119 ucieszy\u0142 z prezent\u00f3w pod
\nchoink\u0105. Wiecie, co mam na my\u015bli? \u2013 u\u015bmiechn\u0105\u0142 si\u0119 jowialnie na tyle, na ile
\npozwala\u0142 mu obecny stan.<\/div>\n
\n– Ale jak to si\u0119 sta\u0142o \u2013 powiedzia\u0142 Bartek, \u2013
\n\u017ce znalaz\u0142 si\u0119 pan tutaj bez dachu nad g\u0142ow\u0105?<\/div>\n
\n– To d\u0142uga historia. Wiedzcie, \u017ce nie zawsze
\ndostajemy to, czego by\u015bmy chcieli albo na co nawet zas\u0142ugujemy. Czasem starania
\njeszcze bardziej daj\u0105 zna\u0107 o ludzkiej niemocy. Stoczy\u0142em si\u0119 na samo dno, jak
\nsetki ludzi w tym mie\u015bcie, kt\u00f3rzy chodz\u0105 nocami po chodnikach, pod samymi
\n\u015bcianami dom\u00f3w, i zerkaj\u0105 przez okna na szcz\u0119\u015bliwe rodziny. Ale z tych mieszka\u0144
\nich nie wida\u0107\u2026 – zakaszla\u0142. \u2013 Albo nikt nie chce patrze\u0107. Wydaje si\u0119, \u017ce
\nzamiast przezroczystych szyb, wn\u0119ki w murze przyozdabiaj\u0105 jednostronne lustra.
\nRodziny nie widz\u0105 pustej n\u0119dzy na zewn\u0105trz, a bezdomni karmi\u0105 si\u0119 sielankowymi
\nobrazkami z mieszka\u0144. Gdyby nie Marcinek, pewnie dawno spi\u0142bym si\u0119 pod jakim\u015b mostem
\ni zmar\u0142 bez echa. Nikt by po mnie nie p\u0142aka\u0142. Kiedy jednak dowiedzia\u0142em si\u0119, \u017ce
\nm\u00f3j synek \u017cyje, chcia\u0142em by\u0107 blisko niego. Z moj\u0105 stop\u0105 \u017cyciow\u0105, bez domu i
\npracy, nie m\u00f3g\u0142bym go przygarn\u0105\u0107, wi\u0119c musia\u0142em znale\u017a\u0107 spos\u00f3b, \u017ceby chocia\u017c
\nsi\u0119 z nim widywa\u0107.<\/div>\n
\n– Bartek, on bredzi! \u2013 oburzy\u0142 si\u0119 \u0141ukasz.<\/div>\n
\n– Cicho, pozw\u00f3l mu m\u00f3wi\u0107.<\/div>\n
\n– Dzi\u0119kuj\u0119. Ukrad\u0142em pieni\u0105dze na frak.
\nChodzi\u0142o o to, \u017ceby postawi\u0107 wszystko na jedn\u0105 kart\u0119 i zrobi\u0107 jak najlepsze
\nwra\u017cenie w Domu Dziecka. Zrozumcie, ja musia\u0142em mie\u0107 t\u0119 prac\u0119! Zatrudni\u0142em si\u0119
\ntrzy miesi\u0105ce przed tym, jak\u2026 – G\u0142os odm\u00f3wi\u0142 mu pos\u0142usze\u0144stwa, do oczu
\nnap\u0142yn\u0119\u0142y szkl\u0105ce si\u0119 w \u015bwietle ma\u0142ej naftowej lampy \u0142zy. Znacie to uczucie
\n\u015bcisku w \u017co\u0142\u0105dku i braku tchu, gdy do\u015bwiadczacie zjawisk tak smutnych, \u017ce macie
\nochot\u0119 zapa\u015b\u0107 si\u0119 pod ziemi\u0119 i wyp\u0142aka\u0107 w samotno\u015bci? Takim ciosem by\u0142a
\nodpowied\u017a dozorcy dla niego samego i nie mniej mocno Bartosz i \u0141ukasz znale\u017ali
\nsi\u0119 pod jej wp\u0142ywem. M\u0119\u017cczyzna nieco och\u0142on\u0105\u0142, cho\u0107 wci\u0105\u017c z trudem \u0142apa\u0142 dech.
\nPonad sufitem w zachodnim skrzydle pomieszczenia wiatr dobija\u0142 si\u0119 diabelskim
\n\u015bwistem. \u2013 Opowiedzcie mi co\u015b o Marcinku, on\u2026 On dzi\u0119ki wam by\u0142 tu szcz\u0119\u015bliwy.
\nZast\u0119powali\u015bcie mu ojca, kt\u00f3rym nigdy nie mog\u0142em dla niego by\u0107. A jednak rok
\ntemu, Bo\u017ce, wci\u0105\u017c mam wra\u017cenie jakby to by\u0142o wczoraj, dwudziestego trzeciego
\ngrudnia, wyzna\u0142em mu prawd\u0119 i przyj\u0105\u0142 j\u0105 z rozwag\u0105. Widzia\u0142em w jego oczach
\nzak\u0142opotanie, ale przez te kilka miesi\u0119cy z\u017cyli\u015bmy si\u0119 ze sob\u0105 i przygotowa\u0142em
\ngo na odkrycie prawdy. Mimo to los nas rozdzieli\u0142. \u2013 Stary zapad\u0142 si\u0119 w mi\u0119kkim
\nmateriale fotelu. Opada\u0142 z si\u0142 coraz wyra\u017aniej, lecz w jego oczach wida\u0107 by\u0142o
\ngotowo\u015b\u0107 us\u0142yszenia jeszcze jednej, ostatniej historii. \u2013 No, ch\u0142opcy,
\npowiedzcie jak to by\u0142o.<\/div>\n
\nDla Bartosza i \u0141ukasza wystarczaj\u0105c\u0105 trudno\u015bci\u0105
\nokaza\u0142o si\u0119 przyj\u0119cie faktu, \u017ce pan Edward \u2013 dozorca Domu Dziecka, by\u0142 ojcem
\nma\u0142ego Marcina, ich samozwa\u0144czego m\u0142odszego brata. Spojrzeli na siebie szukaj\u0105c
\nwsparcia. Kt\u00f3ry\u015b z nich musia\u0142 zacz\u0105\u0107 i na nowo przywo\u0142a\u0107 ca\u0142y b\u00f3l wspomnie\u0144.<\/div>\n
\n– Dzie\u0144 przed wigili\u0105 Bo\u017cego Narodzenia
\nopu\u015bcili\u015bmy wczesnym ranem plac\u00f3wk\u0119 \u2013 wydusi\u0142 z siebie Bartosz. \u2013 Planowali\u015bmy
\nto od paru tygodni, dowiedzieli\u015bmy si\u0119, \u017ce na zamarzni\u0119tym jeziorze za parkiem
\njest \u015bwietna \u015blizgawka i mo\u017cna wybawi\u0107 si\u0119 za wszystkie lata. By\u0142o nas
\nczterech: ja, \u0141ukasz, Marcin i Mateusz. Tego ostatniego par\u0119 dni p\u00f3\u017aniej
\nzaadoptowa\u0142o m\u0142ode ma\u0142\u017ce\u0144stwo. Przysy\u0142a nam listy z Krakowa, podobno jest z
\nnimi szcz\u0119\u015bliwy. \u2013 Ch\u0142opak doskonale wiedzia\u0142, \u017ce odbiega od tematu, ale tak
\ntrudno by\u0142o o tym opowiada\u0107\u2026 – Kiedy dotarli\u015bmy na miejsce, s\u0142o\u0144ce dopiero
\nwschodzi\u0142o. Zapowiada\u0142 si\u0119 pi\u0119kny, \u015bnie\u017cny dzie\u0144. Panie Edwardzie, my tam si\u0119
\nniebia\u0144sko czuli\u015bmy. Z dala od bidula, skazani tylko na siebie. Nigdy wcze\u015bniej
\nnie by\u0142em taki radosny. I pami\u0119taj\u0105c ostatni u\u015bmiech Marcina wiem, \u017ce
\nprzytakn\u0105\u0142by podryguj\u0105c z entuzjazmem g\u0142ow\u0105, gdyby mnie teraz s\u0142ysza\u0142.<\/div>\n
\n– Ale ju\u017c go tu nie ma \u2013 wtr\u0105ci\u0142 \u0141ukasz \u2013 i nie
\nmo\u017ce tego potwierdzi\u0107. Racja, bawili\u015bmy si\u0119 przednio, a w mi\u0119dzyczasie wysz\u0142o
\n\u015bwiec\u0105ce do przesady s\u0142o\u0144ce. Co tam, zdj\u0119li\u015bmy kurtki z nap\u0142ywu gor\u0105ca i wcale
\nnie podejrzewali\u015bmy, \u017ce nas co\u015b zaskoczy. Marcin trafi\u0142 na cie\u0144szy kawa\u0142ek
\nlodu. Tupn\u0105\u0142 w nieodpowiednim miejscu, tak \u017ce powierzchnia jeziora
\nnienaturalnie skrzypn\u0119\u0142a. By\u0142em oko\u0142o dziesi\u0119\u0107 metr\u00f3w dalej, ale us\u0142ysza\u0142em ten
\nd\u017awi\u0119k. Do dzisiaj nawiedza mnie w snach.<\/div>\n
\nDozorca wpatrywa\u0142 si\u0119 w ch\u0142opc\u00f3w ze
\nwsp\u00f3\u0142czuciem. Wygl\u0105da\u0142o, jakby ledwo kontaktowa\u0142, ale serce mia\u0142 jeszcze
\ngor\u0105ce. Mimo to nie odpuszcza\u0142, racz\u0105c swoich towarzyszy ponaglaj\u0105cym wzrokiem.<\/div>\n
\n– Mo\u017ce gdyby\u015bmy byli bli\u017cej \u2013 zast\u0105pi\u0142 koleg\u0119
\nBartosz, przykucaj\u0105c obok m\u0119\u017cczyzny i z opartymi o kolana \u0142okciami przyciskaj\u0105c
\nsplecione d\u0142onie do ust \u2013 uda\u0142oby nam si\u0119 go odratowa\u0107. Obserwowa\u0142em wszystko
\njak w malignie, gdy si\u0142owa\u0142 si\u0119 z tward\u0105 tafl\u0105, a jego oczy coraz bardziej
\nzachodzi\u0142y mg\u0142\u0105, stawa\u0142y si\u0119 pust\u0105 przestrzeni\u0105. Straci\u0142em rachub\u0119, kiedy razem
\nz \u0141ukaszem wali\u0142em pi\u0119\u015bciami o l\u00f3d, kiedy nachylali\u015bmy si\u0119 nad przer\u0119blem. Nie
\nwiem ile to trwa\u0142o, ockn\u0105\u0142em si\u0119 dopiero jak mundurowi odci\u0105gali mnie od
\nmiejsca tragedii. On mia\u0142 dziesi\u0119\u0107 lat i tyle przed sob\u0105\u2026 – Ch\u0142opak ukry\u0142 twarz
\nw d\u0142oniach i pozosta\u0142 w tej pozycji d\u0142u\u017csz\u0105 chwil\u0119.<\/div>\n
\n– No ju\u017c, ju\u017c ch\u0142opcy \u2013 wyduka\u0142 m\u0119\u017cczyzna z
\nnutk\u0105 czu\u0142o\u015bci \u2013 wiecie, co jest wa\u017cne? I za co b\u0119d\u0119 wam wdzi\u0119czny do ko\u0144ca
\n\u017cycia? Pokazali\u015bcie mu, czym jest prawdziwe \u017cycie, jak\u0105 warto\u015b\u0107 ma przyja\u017a\u0144.
\nNie wiadomo, jak potoczy\u0142oby si\u0119 jego \u017cycie, gdyby\u015bcie opu\u015bcili to miejsce i
\nMarcinek musia\u0142by radzi\u0107 sobie sam. Mo\u017ce lepiej \u017cy\u0107 kr\u00f3tko, ale intensywnie,
\nni\u017c trzyma\u0107 si\u0119 na uboczu przez lata? Kiedy\u015b to zrozumiecie. Dzi\u0119ki wam wiem,
\n\u017ce m\u00f3j syn sp\u0119dzi\u0142 sw\u00f3j ostatni dzie\u0144 z u\u015bmiechem na twarzy. By\u0142 szcz\u0119\u015bliwy i
\nczu\u0142 si\u0119 bezpiecznie. Czego chcie\u0107 wi\u0119cej dla w\u0142asnego dziecka? Ja zd\u0105\u017cy\u0142em si\u0119
\npogodzi\u0107 z tamtymi wydarzeniami i wam te\u017c radz\u0119 odpu\u015bci\u0107. Chcia\u0142bym, \u017ceby\u015bcie
\ndzisiaj zasn\u0119li bez problem\u00f3w, a rano obudzili si\u0119 wypocz\u0119ci. \u2013 Rozm\u00f3wcy byli w
\npomieszczeniu okrytym delikatnym p\u00f3\u0142mrokiem. W jednej chwili poczuli spok\u00f3j,
\nniewyja\u015bnion\u0105 moc, kt\u00f3ra sp\u0142yn\u0119\u0142a na nich cieniutk\u0105 stru\u017ck\u0105. By\u0142a wigilia
\nBo\u017cego Narodzenia, siedzieli pod niemal p\u00f3\u0142metrow\u0105 warstw\u0105 \u015bniegu, szar\u017cy
\n\u017cywio\u0142u akompaniowa\u0142a noc. Mo\u017ce niekt\u00f3re sytuacje sprzyjaj\u0105 cudom? \u2013 No, a
\nteraz do\u015b\u0107 sm\u0119t\u00f3w, ch\u0142opcy. Mamy ostatni\u0105 rzecz do zrobienia. Widzicie te
\nprezenty? Wi\u0119kszo\u015b\u0107 jest ju\u017c podpisana, cz\u0119\u015b\u0107 trafi pod poduszk\u0119 wszystkich wychowank\u00f3w
\nDomu Dziecka, a reszt\u0119 zmie\u015bcicie pod g\u0142\u00f3wn\u0105 choink\u0105 w holu. I te g\u0142o\u015bniki, tam
\nw rogu \u2013 Bartosz i \u0141ukasz dopiero teraz zauwa\u017cyli olbrzymi sprz\u0119t graj\u0105cy w
\npo\u0142owie przykryty sfatygowanym kocem. \u2013 Ci\u0119\u017ckie by\u0142y, prawda? Nad ranem maj\u0105 z
\nnich rozbrzmie\u0107 \u015bwi\u0105teczne pie\u015bni: kol\u0119dy, ko\u0142ysanki, nawet Czerwone Gitary i
\nGeorge Michael. Ma by\u0107 pi\u0119knie, kolorowo, mam s\u0142ysze\u0107 st\u0105d okrzyki rado\u015bci,
\nd\u017awi\u0119k rozszarpywanych opakowa\u0144, \u015bmiech tych malc\u00f3w, chocia\u017c przez jeden dzie\u0144
\nw roku.<\/div>\n
\nIm d\u0142u\u017cej m\u00f3wi\u0142, tym mocniej podpali\u0142 si\u0119 ca\u0142ym
\nprzedsi\u0119wzi\u0119ciem i przela\u0142 entuzjazm na ch\u0142opak\u00f3w. Dalej si\u0119 trz\u0105s\u0142, ale tym
\nrazem jak szaleniec, kt\u00f3ry pokazuje \u015bwiatu sw\u00f3j najnowszy, zwariowany
\nwynalazek. Za\u015bmia\u0142 si\u0119 najpogodniej, jak tylko potrafi\u0142 i patrzy\u0142 w przestrze\u0144,
\nzapewne wyobra\u017caj\u0105c sobie obrazy, jakie malowa\u0142 s\u0142owem.<\/div>\n
\n– A wi\u0119c jak, gotowi? Pora odczarowa\u0107 te
\n\u015bwi\u0119ta!<\/div>\n
\n<\/div>\n
\n***<\/div>\n
\n<\/div>\n
\nBartosz i \u0141ukasz opu\u015bcili podziemia,
\nzostawiaj\u0105c otwarte drzwi do jadalni i zerkaj\u0105c przy ka\u017cdym zej\u015bciu do piwnicy
\nna przykrytego we\u0142nianym kocem dozorc\u0119. Raz smacznie drzema\u0142, innym razem z
\ntrudem przekr\u0119ca\u0142 g\u0142ow\u0119, u\u015bmiechaj\u0105c si\u0119 promiennie na znak spe\u0142nienia. Ch\u0142opcy
\nzbudzili kilku koleg\u00f3w do pomocy w przygotowaniach, chodzili cicho po ca\u0142ym
\nbudynku w niewielkim \u015bwietle lampek rozmieszczonych w strategicznych punktach.
\nPorozumiewali si\u0119 szeptem, cho\u0107 do szcz\u0119\u015bcia wystarcza\u0142y pozytywne gesty,
\nrado\u015b\u0107 wypisana na twarzach mijanych w korytarzu koleg\u00f3w. Paczki w\u0119drowa\u0142y z
\nr\u0105k do r\u0105k i znajdowa\u0142y swoje miejsce przy pniu zielonego drzewka lub pod
\npoduszk\u0105 kilkuletniego dzieciaka, kt\u00f3ry przywita nowy dzie\u0144 najtubalniejszym
\nokrzykiem rado\u015bci, jaki zna\u0142 \u015bwiat.<\/div>\n
\nDochodzi\u0142a druga w nocy, gdy Bartosz i jeden z
\njego koleg\u00f3w zeszli do piwnicy po ostatni\u0105 paczk\u0119. Stan\u0119li po\u015brodku
\nopustosza\u0142ego pomieszczenia i mimowolnie spojrzeli na sylwetk\u0119 dozorcy. Nie
\nrusza\u0142 si\u0119, le\u017ca\u0142 roz\u0142o\u017cony na oparciu fotela z r\u0119kami skrzy\u017cowanymi na
\npiersiach. Ani drgn\u0105\u0142 przez kilka sekund.<\/div>\n
\n– \u015api, zostawmy go \u2013 powiedzia\u0142 p\u00f3\u0142szeptem
\nBartosz i chwyci\u0142 za ostatni prezent, poganiaj\u0105c swojego towarzysza. Tak
\nnaprawd\u0119 wiedzia\u0142, co w\u0142a\u015bnie si\u0119 wydarzy\u0142o. Pan Edward, bohater we fraku, w
\nistocie \u015bni\u0142. Tka\u0142 marzenia senne o Marcinie, tak realnie, jakby wreszcie byli
\nrazem. Wy\u015bni\u0142 sobie rzeczywisto\u015b\u0107, z kt\u00f3rej nigdy wi\u0119cej si\u0119 nie wybudzi.<\/div>\n
\nA rano? Gdyby\u015bcie tylko s\u0142yszeli wrzaw\u0119 rozlan\u0105
\npo ka\u017cdym zakamarku Domu Dziecka, kt\u00f3rej towarzyszy\u0142y \u017cywe d\u017awi\u0119ki z
\npostawionych przy choince g\u0142o\u015bnik\u00f3w roznosz\u0105cych Kanon Pachelbela z delikatnymi
\nfrazami \u201eW t\u0119 noc, w t\u0119 \u015bwi\u0105teczn\u0105 noc\u201d <\/i>dzieci\u0119cego
\nch\u00f3ru. Ca\u0142a orkiestra gra\u0142a tego rana dla nich przy supporcie \u201eNiech pada \u015bnieg\u201d<\/i> niebia\u0144skiego g\u0142osu
\nDeana Martina. Za oknami pr\u00f3szy\u0142 swoim leniwym tempem drobny \u015bnie\u017cek,
\nopatulaj\u0105c maski samochod\u00f3w wyleguj\u0105cych si\u0119 na parkingach. Pomi\u0119dzy
\nrozbrykanymi postaciami przechodzi\u0142 \u015awi\u0119ty Miko\u0142aj ze z\u0142ocistym dzwonkiem,
\nwydobywaj\u0105cy z siebie serdeczny \u015bmiech t\u0142umiony przez bujn\u0105 brod\u0119. Dwudziestego
\npi\u0105tego grudnia w Domu Dziecka przy Brackiej nie by\u0142o najmniejszego k\u0105ta, w
\nkt\u00f3rym kto\u015b roni\u0142by \u0142z\u0119. Rozentuzjazmowane u\u015bmiechy przemyka\u0142y po pokoikach, a
\natmosfera serdeczno\u015bci ros\u0142a niepomiernie w ka\u017cdej minucie.<\/div>\n
\nDyrektor plac\u00f3wki nie zd\u0105\u017cy\u0142 wszystkiego
\nodwo\u0142a\u0107, gdy\u017c obudzi\u0142y go dopiero g\u0142o\u015bne chichoty dochodz\u0105ce zza \u015bciany. Nie
\nzdo\u0142a\u0142 zabra\u0107 dzieciom ich wymarzonych prezent\u00f3w, a za wszystkie te, kt\u00f3re
\ndozorca ukrad\u0142, zmuszony zosta\u0142 wyp\u0142aci\u0107 z w\u0142asnego grubego portfela.
\nWychowankowie lgn\u0119li do niego, tul\u0105c si\u0119 z werw\u0105 i podarowuj\u0105c u\u015bmiechy pe\u0142ne
\ndzieci\u0119cej beztroski. Odgania\u0142 si\u0119 od bachor\u00f3w, ale tak naprawd\u0119 poczu\u0142 ciep\u0142o
\nna sercu, do\u015bwiadczy\u0142 lekko\u015bci, przed jak\u0105 ucieka\u0142 od wielu lat. Z konieczno\u015bci
\nuzna\u0142 wy\u017cszo\u015b\u0107 cudu, bo ten poranek, z r\u0119k\u0105 na sercu, by\u0142 ca\u0142kowicie magiczny.<\/div>\n
\n<\/div>\n
\n– Wiesz, \u0141ukasz, kiedy\u015b do ciebie zadzwoni\u0119, za
\nkilka lub kilkana\u015bcie lat, i zaprosz\u0119 ci\u0119 na wigilijn\u0105 kolacj\u0119. Przyjedziesz z
\n\u017con\u0105 i dzieciakami. One b\u0119d\u0105 u\u015bmiechni\u0119te, bo w progu obdaruj\u0119 ich g\u00f3r\u0105
\nprezent\u00f3w. Nad kominkiem zawisn\u0105 skarpety z upominkami, choinka ugnie si\u0119 pod
\nci\u0119\u017carem lizak\u00f3w zapakowanych w kolorowe folie. Przygotuj\u0119 op\u0142atek i z\u0142o\u017cymy
\nsobie \u017cyczenia. Dzieciaki pobiegn\u0105 na g\u00f3r\u0119 do moich, a my, siedz\u0105c przy stole,
\nb\u0119dziemy s\u0142ysze\u0107 ich \u015bmiech, odg\u0142osy wsp\u00f3lnej zabawy. Okna przyozdobi delikatny
\nszron. B\u0119dziemy rozmawia\u0107, wspomina\u0107 m\u0142ode lata. Uzmys\u0142owimy sobie, \u017ce dali\u015bmy
\nswoim pociechom to wszystko, czego brakowa\u0142o nam. Ju\u017c teraz wiem, jaka duma
\nwype\u0142ni moje serce. Potem p\u00f3jdziemy na pasterk\u0119, tu\u017c po niej odprawimy \u017cony z
\ndzie\u0107mi, a sami odwiedzimy to miejsce. Zakopiemy wcze\u015bniej prezenty w zaspie
\npod bram\u0105, by m\u00f3c je zebra\u0107 i rozda\u0107 wszystkim malcom w Domu Dziecka. Bo
\nrozumiesz, \u0141ukasz, nie wolno zapomina\u0107. Pami\u0119\u0107 jest drog\u0105 do ocalenia warto\u015bci,
\njakie nabyli\u015bmy. Kiedy poczujemy si\u0119 samotni, zawsze znajdziemy kogo\u015b, kto nas
\nprzytuli i wyszepcze \u201eWeso\u0142ych \u015bwi\u0105t\u201d. <\/i>I
\nnagle wszystko nabierze barw.<\/div>\n
\nKiedy ju\u017c b\u0119dzie p\u00f3\u017ano, a dzieci zasn\u0105 w
\nciep\u0142ych \u0142\u00f3\u017ckach pod ko\u0142dr\u0105 z ulubionymi bohaterami z kresk\u00f3wek, si\u0105d\u0119 z \u017con\u0105
\nprzy choince, z fili\u017cank\u0105 gor\u0105cego kakao w d\u0142oniach, przy kolorowym \u015bwietle
\n\u015bwi\u0105tecznych lampek. W ogr\u00f3dku b\u0119dzie sta\u0142 ba\u0142wan, kt\u00f3rego zbuduj\u0119 razem z
\ndzie\u0107mi w s\u0142oneczny dzie\u0144. Widz\u0119, jak spogl\u0105da ceglanymi oczkami i sw\u0119dzi go
\nmarchewkowy nos. Obejm\u0119 ma\u0142\u017conk\u0119 i za\u015bniemy, szepcz\u0105c sobie do uszu formu\u0142ki o
\ntym, jacy jeste\u015bmy szcz\u0119\u015bliwi.<\/div>\n
\n– Tak, a w nocy ba\u0142wan wtargnie do domu, porwie
\nci dzieciaka i zabierze go do Miko\u0142aja, na zimow\u0105 dyskotek\u0119. Jak w \u201eBa\u0142wanku\u201d.<\/div>\n
\n– Jak w \u201eBa\u0142wanku\u201d \u2013 za\u015bmiali si\u0119 obaj i
\njeszcze d\u0142ugo nie spuszczali z tonu. Potem zasn\u0119li, by \u015bni\u0107 o tegorocznych
\n\u015bwi\u0119tach i marzy\u0107 o nast\u0119pnych.<\/div>\n

<\/i><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Dzisiaj prezentuj\u0119 prac\u0119 Secrusa, kt\u00f3ry w\u0142a\u015bnie tym opowiadaniem zdoby\u0142 miejsce pierwsze w konkursie, kt\u00f3ry zako\u0144czy\u0142 si\u0119 kilka dni temu. \u017bycz\u0119 mi\u0142ej lektury i mam nadziej\u0119, \u017ce spodoba si\u0119 wam to opowiadanie, tak jak i mi \ud83d\ude09 *** Mro\u017ane \u015bwi\u0119ta W niedu\u017cym pokoju panowa\u0142y egipskie ciemno\u015bci. Nocne koszmary m\u0105ci\u0142y w g\u0142owach m\u0142odych ch\u0142opc\u00f3w. Bartosz wierci\u0142 si\u0119 […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[1],"tags":[47],"jetpack_featured_media_url":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/zapatrzonawksiazki.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/667"}],"collection":[{"href":"https:\/\/zapatrzonawksiazki.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/zapatrzonawksiazki.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/zapatrzonawksiazki.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/zapatrzonawksiazki.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=667"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/zapatrzonawksiazki.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/667\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2168,"href":"https:\/\/zapatrzonawksiazki.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/667\/revisions\/2168"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/zapatrzonawksiazki.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=667"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/zapatrzonawksiazki.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=667"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/zapatrzonawksiazki.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=667"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}