{"id":661,"date":"2014-01-14T18:38:00","date_gmt":"2014-01-14T18:38:00","guid":{"rendered":"http:\/\/zapatrzonawksiazki.pl\/index.php\/2014\/01\/14\/praca-konkursowa-miejsce-ii\/"},"modified":"2018-10-07T00:31:49","modified_gmt":"2018-10-07T00:31:49","slug":"praca-konkursowa-miejsce-ii","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/zapatrzonawksiazki.pl\/index.php\/2014\/01\/14\/praca-konkursowa-miejsce-ii\/","title":{"rendered":"Praca konkursowa – miejsce II"},"content":{"rendered":"
\nPrzysz\u0142a pora na przedstawienie pracy Oczarowanej Ksi\u0105\u017ckami <\/b>dzi\u0119ki, kt\u00f3rej<\/i> zaj\u0119\u0142a drugie miejsce. Zapraszam  do czytania! \ud83d\ude09<\/i><\/div>\n
\n<\/div>\n
\n***<\/i><\/div>\n
\n<\/div>\n
\n<\/div>\n
\n<\/div>\n
\nPewnego
\nrazu \u017cy\u0142a sobie pewna ma\u0142a i bardzo smutna dziewczynka, kt\u00f3ra mia\u0142a na imi\u0119
\nAmelia. Jej rodzice martwili si\u0119 o ni\u0105 i pr\u00f3bowali j\u0105 rozweseli\u0107 na wiele
\nr\u00f3\u017cnych sposob\u00f3w, ale nic nie dzia\u0142a\u0142o. Nie mogli tak\u017ce po\u015bwi\u0119ci\u0107 jej tyle
\nczasu, ile by chcieli, poniewa\u017c du\u017co pracowali, a w firmie ca\u0142y czas
\npotrzebowano ich wsparcia. W jeden z zimnych grudniowych dni dziewczynka
\nzapyta\u0142a swojej niani:<\/div>\n
\n–
\nKiedy p\u00f3jdziemy z rodzicami na lodowisko?<\/div>\n
\n–
\nOch, ci\u0119\u017cko mi powiedzie\u0107 kochanie. Twoi rodzice s\u0105 bardzo wa\u017cnymi lud\u017ami i nie
\nmaj\u0105 czasu na rozrywki. Mo\u017ce w przysz\u0142ym tygodniu? \u2013 odpar\u0142a niania.<\/div>\n
\n–
\nAle przecie\u017c m\u00f3wi\u0142a\u015b to ju\u017c kilka dni temu i wcze\u015bniej i jeszcze wcze\u015bniej!
\nPowtarzasz mi to w\u0142a\u015bciwie od pocz\u0105tku zimy! \u2013 krzykn\u0119\u0142a dziewczynka i nie
\ndaj\u0105c ju\u017c niani doj\u015b\u0107 do s\u0142owa pobieg\u0142a z oczami pe\u0142nymi \u0142ez do swojego pokoju.
\nZatrzasn\u0119\u0142a za sob\u0105 drzwi jak potrafi\u0142a najmocniej, rozczarowana rozejrza\u0142a si\u0119
\npo pi\u0119knej sypialni pe\u0142nej zabawek i z p\u0142aczem rzuci\u0142a si\u0119 na \u0142\u00f3\u017cko.<\/div>\n
\nPo
\nchwili do drzwi delikatnie zapuka\u0142a niania i zapyta\u0142a czy wszystko w porz\u0105dku.<\/div>\n
\n–
\nId\u017a sobie! Nie chc\u0119 Ci\u0119 widzie\u0107! \u2013 krzykn\u0119\u0142a Amelia i zacz\u0119\u0142a p\u0142aka\u0107 jeszcze
\nbardziej, a\u017c ca\u0142a zacz\u0119\u0142a si\u0119 trz\u0105\u015b\u0107. Niania dyskretnie zajrza\u0142a do pokoju i
\nwidz\u0105c, \u017ce nic z\u0142ego si\u0119 nie dzieje, postanowi\u0142a da\u0107 si\u0119 dziewczynce wyp\u0142aka\u0107 i
\nposz\u0142a zadzwoni\u0107 do jej rodzic\u00f3w.<\/div>\n
\nDziewczynka
\np\u0142aka\u0142a bardzo d\u0142ugo, a\u017c zasn\u0119\u0142a z policzkami b\u0142yszcz\u0105cymi od \u0142ez. Nagle
\nus\u0142ysza\u0142a stukni\u0119cie i otworzy\u0142a szybko oczy, aby zobaczy\u0107, co si\u0119 sta\u0142o. Ze
\nzdziwieniem odkry\u0142a, \u017ce kilka krok\u00f3w od niej unosi si\u0119 niewielka posta\u0107 i
\nmasuje sobie bok g\u0142owy marudz\u0105c pod nosem. Nie wystraszy\u0142a si\u0119, poniewa\u017c
\nistotka by\u0142a niewiele wi\u0119ksza od d\u0142oni doros\u0142ego cz\u0142owieka. Amelia nie
\nporuszy\u0142a si\u0119, aby nie sp\u0142oszy\u0107 tego dziwnego stworzonka i zacz\u0119\u0142a przygl\u0105da\u0107
\nmu si\u0119 spod p\u00f3\u0142przymkni\u0119tych powiek. Posta\u0107 by\u0142a drobniutka, mia\u0142a czarne
\nsi\u0119gaj\u0105ce ramion w\u0142osy, kt\u00f3re stercza\u0142y we wszystkie strony i po\u0142yskiwa\u0142y,
\njakby znajdowa\u0142y si\u0119 na nich kropelki rosy. Stwierdzi\u0142a, \u017ce musi to by\u0107
\ndziewczynka, poniewa\u017c mia\u0142a sukienk\u0119. I to prze\u015bliczn\u0105 sukienk\u0119! By\u0142a d\u0142uga,
\nsrebrno-b\u0142\u0119kitna, a na dole p\u00f3\u0142przezroczysta \u2013 wygl\u0105da\u0142a jak rozrzedzaj\u0105ca si\u0119
\nmg\u0142a. To jeszcze nie koniec – ten niewielki cz\u0142owieczek mia\u0142\u2026 skrzyd\u0142a!
\nWygl\u0105da\u0142y jak srebrzysta tafla szk\u0142a, migocz\u0105ca wszystkimi kolorami t\u0119czy jak
\nba\u0144ka mydlana, a do tego znajdowa\u0142y si\u0119 na nich skomplikowane i delikatne jak
\nkoronka wzory. Amelia a\u017c otworzy\u0142a usta ze zdziwienia i wielkimi oczami
\nwpatrywa\u0142a si\u0119 w b\u0142yszcz\u0105ce skrzyde\u0142ka, ca\u0142kowicie zapominaj\u0105c o ostro\u017cno\u015bci.
\nNagle skrzydlate stworzonko szybko si\u0119 odwr\u00f3ci\u0142o i\u2026<\/div>\n
\n–
\nNa co si\u0119 tak gapisz! \u2013 powiedzia\u0142o do Amelii, podpar\u0142o si\u0119 pod boki i pokaza\u0142o
\njej j\u0119zyk.<\/div>\n
\n–
\nJa\u2026 Ty\u2026 to znaczy\u2026 kim\u2026 a w\u0142a\u015bciwie czym Ty jeste\u015b i co tu robisz? \u2013 zacz\u0119\u0142a
\nj\u0105ka\u0107 si\u0119 dziewczynka, ale pod koniec wypowiedzi ju\u017c sta\u0142a w podobnej bojowej
\npostawie, jak unosz\u0105ca si\u0119 w powietrzu istotka.<\/div>\n
\n–
\nI to si\u0119 nazywa przywitanie \u2013 mrukn\u0119\u0142o pod nosem stworzonko \u2013 Nie do\u015b\u0107, \u017ce
\nnabi\u0142am sobie guza, to jeszcze si\u0119 na mnie gapi, jak na bakterie pod
\nmikroskopem \u2013 prychn\u0119\u0142o i zwr\u00f3ci\u0142o si\u0119 do dziewczynki \u2013 jestem \u015awi\u0105teczn\u0105
\nWr\u00f3\u017ck\u0105 i przyby\u0142am, poniewa\u017c\u2026<\/div>\n
\n–
\nHej! Czekaj! Nie ma czego\u015b takiego jak \u015awi\u0105teczna Wr\u00f3\u017cka! Wr\u00f3\u017cki w og\u00f3le nie
\nistniej\u0105!<\/div>\n
\n–
\nNie przerywaj mi! \u2013 krzykn\u0119\u0142a poczerwienia\u0142a ze z\u0142o\u015bci Wr\u00f3\u017cka i znowu zacz\u0119\u0142a
\nmarudzi\u0107 pod nosem \u2013 Powiedzia\u0142a, co wiedzia\u0142a, phi! Nie ma \u015awi\u0105tecznych
\nWr\u00f3\u017cek! \u2013 pokr\u0119ci\u0142a g\u0142ow\u0105 i ponownie zwr\u00f3ci\u0142a si\u0119 do dziewczynki \u2013 Skoro nie ma
\nWr\u00f3\u017cek, a tym bardziej Wr\u00f3\u017cek \u015awi\u0105tecznych, to jak w takim razie wyt\u0142umaczysz,
\nco ja tu robi\u0119?<\/div>\n
\nZdziwiona
\ndziewczynka, o ile to mo\u017cliwe, jeszcze szerzej otworzy\u0142a oczy i zacz\u0119\u0142a si\u0119 nad
\ntym zastanawia\u0107, ale Wr\u00f3\u017cka nie da\u0142a jej na to zbyt wiele czasu\u2026<\/div>\n
\n–
\nWidzisz sama! Je\u017celi czego\u015b nie wiesz, to si\u0119 nie odzywaj i s\u0142uchaj! \u2013 Wr\u00f3\u017cka
\ntupn\u0119\u0142a w powietrzu male\u0144k\u0105 n\u00f3\u017cka i ze z\u0142o\u015bci\u0105 spojrza\u0142a na Ameli\u0119, kt\u00f3ra
\nu\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119 na ten widok \u2013 No nie mog\u0119! I jeszcze si\u0119 \u015bmieje! My\u015blisz, \u017ce
\njak jeste\u015b o tyle ode mnie wi\u0119ksza, to Ci wszystko wolno? No to zobaczymy!<\/div>\n
\nWr\u00f3\u017cka
\npodlecia\u0142a do dziewczynki i z zadziwiaj\u0105c\u0105 si\u0142\u0105 kopn\u0119\u0142a j\u0105 w kostk\u0119.<\/div>\n
\n–
\nAua! \u2013 wykrzykn\u0119\u0142a Amelia i z\u0142apa\u0142a si\u0119 za obola\u0142\u0105 kostk\u0119 – To bola\u0142o!<\/div>\n
\n–
\nI o to chodzi\u0142o \u2013 odpar\u0142a zadowolona z siebie Wr\u00f3\u017cka \u2013 Mo\u017ce wreszcie
\npotraktujesz mnie powa\u017cnie i zaczniesz s\u0142ucha\u0107.<\/div>\n
\n–
\nJak masz na imi\u0119? \u2013 zapyta\u0142a ju\u017c spokojniej Amelia. Wr\u00f3\u017cka g\u0142\u0119boko westchn\u0119\u0142a.<\/div>\n
\n–
\nNo ju\u017c dobrze, skoro jeste\u015b taka uparta, zaczn\u0119 inaczej, chocia\u017c czasu jest
\nma\u0142o. Nazywam si\u0119\u2026 Nie, to i tak Ci nic nie da, bo nie b\u0119dziesz potrafi\u0142a
\nwypowiedzie\u0107 mojego prawdziwego imienia. Mo\u017cesz m\u00f3wi\u0107 na mnie\u2026 – wyjrza\u0142a przez
\nokno i pierwsze, co rzuci\u0142o jej si\u0119 w oczy, to \u015bnie\u017cne zaspy. – \u015anie\u017cka.<\/div>\n
\n–
\nTak jak ta od siedmiu krasnoludk\u00f3w?<\/div>\n
\n–
\nC\u00f3\u017c to za wyj\u0105tkowo denerwuj\u0105ce dziecko! Oczywi\u015bcie, \u017ce nie ta! Je\u017celi mam Ci
\nsi\u0119 kojarzy\u0107 z jak\u0105\u015b postaci\u0105 z bajek, to lepiej nazywaj mnie \u015anie\u017cynk\u0105 \u2013
\nwestchn\u0119\u0142a zrezygnowana.<\/div>\n
\n–
\nPrzepraszam, nie chcia\u0142am Ci\u0119 zdenerwowa\u0107, \u015anie\u017cynko \u2013 odpar\u0142a skruszona
\nAmelia.<\/div>\n
\n–
\nTylko si\u0119 nie smu\u0107! \u2013 wykrzykn\u0119\u0142a przestraszona Wr\u00f3\u017cka \u2013 Gdyby\u015b da\u0142a mi doj\u015b\u0107
\ndo s\u0142owa, to wiedzia\u0142by\u015b, \u017ce w\u0142a\u015bnie dlatego przyby\u0142am. Nie mo\u017cesz by\u0107 taka
\nnieszcz\u0119\u015bliwa! Dlaczego jeste\u015b smutna? Przecie\u017c za kilka dni s\u0105 \u015awi\u0119ta\u2026<\/div>\n
\n–
\nJa nie wiem, jak wygl\u0105daj\u0105 \u015awi\u0119ta. Nigdy ich nie obchodzi\u0142am.<\/div>\n
\n–
\nJak to? \u2013 przera\u017cona Wr\u00f3\u017cka zakry\u0142a usta d\u0142oni\u0105 \u2013 Nigdy nie widzia\u0142a\u015b \u015awi\u0105t?
\nAle dlaczego?!<\/div>\n
\n–
\nMoi rodzice nie maj\u0105 czasu na organizowanie i obchodzenie \u015awi\u0105t. Oni w og\u00f3le
\nnie maj\u0105 na nic czasu. Ca\u0142y czas tylko pracuj\u0105 i pracuj\u0105\u2026 – po twarzy
\ndziewczynki zacz\u0119\u0142y sp\u0142ywa\u0107 \u0142zy.<\/div>\n
\n–
\nHej, hej, hej! \u2013 \u015anie\u017cynka szybko podlecia\u0142a do dziewczynki, po\u0142o\u017cy\u0142a
\ndrobniutkie d\u0142onie na jej policzkach \u2013 Tylko nie p\u0142acz! Nie chcia\u0142am Ci\u0119
\njeszcze bardziej zasmuca\u0107, ale jak wida\u0107 nie najlepiej mi idzie.<\/div>\n
\nAmelia
\nspojrza\u0142a prosto w \u0142agodne, b\u0142\u0119kitne jak niebo oczy \u015anie\u017cynki i poczu\u0142a si\u0119
\ntroch\u0119 mniej samotna.<\/div>\n
\n–
\nPrzepraszam. M\u00f3wi\u0142a\u015b, \u017ce po co\u015b tu przyby\u0142a\u015b. Powiedz mi, obiecuj\u0119, \u017ce ju\u017c nie
\nb\u0119d\u0119 Ci przerywa\u0107 \u2013 nie\u015bmia\u0142o powiedzia\u0142a dziewczynka. Wr\u00f3\u017cka s\u0142ysz\u0105c to,
\nu\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119 weso\u0142o, podfrun\u0119\u0142a do p\u00f3\u0142ki, na kt\u00f3rej usiad\u0142a, zacz\u0119\u0142a macha\u0107
\nnogami i wpatrzy\u0142a si\u0119 w dziewczynk\u0119.<\/div>\n
\n–
\nJak ju\u017c wspomnia\u0142am, jestem \u015awi\u0105teczn\u0105 Wr\u00f3\u017ck\u0105. Moim zadaniem by\u0142o sprawienie,
\naby\u015b si\u0119 nie smuci\u0142a, bo w ko\u0144cu za kilka dni \u015awi\u0119ta. Ale skoro Ty nigdy ich
\nnie widzia\u0142a\u015b\u2026 Mam pomys\u0142! \u2013 nagle poderwa\u0142a si\u0119 z miejsca z szerokim
\nu\u015bmiechem, zabawnie podryguj\u0105c w powietrzu \u2013 Tak! Jestem genialna! Ju\u017c wiem, co
\nzrobi\u0119! \u2013 z\u0142apa\u0142a dziewczynk\u0119 za palec i pr\u00f3bowa\u0142a poci\u0105gn\u0105\u0107 j\u0105 za sob\u0105 \u2013
\nChod\u017a, poka\u017c\u0119 Ci \u015awi\u0119ta! Albo nie, mam jeszcze lepszy pomys\u0142! Nie ja Ci je
\npoka\u017c\u0119, tylko\u2026 Czy mo\u017cesz mi obieca\u0107, \u017ce nikomu nie powiesz o miejscu, do
\nkt\u00f3rego Ci\u0119 zabior\u0119? \u2013 zapyta\u0142a, wpatruj\u0105c si\u0119 w Ameli\u0119 z nadziej\u0105.
\nDziewczynka, kt\u00f3r\u0105 zachwyci\u0142 entuzjazm Wr\u00f3\u017cki i obietnica zobaczenia, jak
\nwygl\u0105daj\u0105 \u015awi\u0119ta, bez chwili zastanowienia z\u0142o\u017cy\u0142a obietnic\u0119.<\/div>\n
\n–
\nNo to do roboty! \u2013 \u015anie\u017cynka zatar\u0142a d\u0142onie, potem szeroko roz\u0142o\u017cy\u0142a r\u0119ce i jak
\nwielobarwny superszybki samolocik zacz\u0119\u0142a zatacza\u0107 ko\u0142a zaczynaj\u0105c od g\u0142owy a\u017c
\ndo st\u00f3p dziewczynki. Kiedy sko\u0144czy\u0142a, zaskoczona Amelia dostrzeg\u0142a, \u017ce wok\u00f3\u0142
\nniej unosi si\u0119 b\u0142yszcz\u0105cy py\u0142ek.<\/div>\n
\n–
\nTeraz musisz zamkn\u0105\u0107 oczy \u2013 poinstruowa\u0142a j\u0105 Wr\u00f3\u017cka \u2013 Powt\u00f3rz za mn\u0105:<\/div>\n
\n\u201eKometek
\ngwiazdy podziwia,<\/div>\n
\nAmorek
\nmi\u0142o\u015b\u0107 sprowadza,<\/div>\n
\nB\u0142yskawiczny
\nmknie przez \u015bwiat,<\/div>\n
\nFircyk
\ndokazuje ca\u0142y czas,<\/div>\n
\nPysza\u0142ek
\npatrzy na wszystkich z g\u00f3ry,<\/div>\n
\nTancerz
\nprzebiera kopytkami w rytm,<\/div>\n
\nZ\u0142o\u015bnik
\nprycha i wzdycha,<\/div>\n
\nProfesorek
\nwiedzy pragnie,<\/div>\n
\na
\nprzed nimi Rudolf mknie, roz\u015bwietlaj\u0105c swym nosem ciemn\u0105 drog\u0119.\u201d<\/div>\n
\n–
\nOch, nie! Nie powtarzaj! Znowu wszystko pomiesza\u0142a! Zreszt\u0105 co to w og\u00f3le ma
\nby\u0107?! \u2013 Wr\u00f3\u017cka uderzy\u0142a si\u0119 d\u0142oni\u0105 w czo\u0142o i doda\u0142a z cieniem nie\u015bmia\u0142ego
\nu\u015bmiechu \u2013 Wybacz, dawno tego nie robi\u0142am. Zacznijmy jeszcze raz:<\/div>\n
\n\u201eKometek,
\nAmorek, B\u0142yskawiczny, Fircyk, Pysza\u0142ek, Tancerz, Z\u0142o\u015bnik, Profesorek, Rudolf \u2013
\ntrzy, dwa, jeden: start! Zbierzcie mnie w magicznej krainy \u015bwiat!\u201d<\/div>\n
\nAmelia
\npowoli powt\u00f3rzy\u0142a po \u015anie\u017cynce i poczu\u0142a, \u017ce nie ma ju\u017c pod\u0142ogi pod nogami, do
\ntego zacz\u0119\u0142a si\u0119 bardzo szybko kr\u0119ci\u0107. Przera\u017cona dziewczynka chcia\u0142a otworzy\u0107
\noczy, ale nie potrafi\u0142a. Poczu\u0142a, \u017ce robi jej si\u0119 bardzo ciep\u0142o, a nagle\u2026
\nwpad\u0142a w co\u015b mi\u0119kkiego i niezwykle zimnego. Pisn\u0119\u0142a, gdy to co\u015b wpad\u0142o jej za
\nko\u0142nierz i nareszcie uda\u0142o jej si\u0119 otworzy\u0107 oczy. Ze zdziwieniem stwierdzi\u0142a,
\n\u017ce jest ubrana w bardzo ciep\u0142y kombinezon z ogromnym kapturem, a to zimne
\nmi\u0119kkie co\u015b, to ogromna \u015bnie\u017cna zaspa. Wr\u00f3\u017cka zachiochota\u0142a.<\/div>\n
\n–
\nSzkoda, \u017ce nie widzia\u0142a\u015b swojej miny \u2013 teraz ju\u017c nie mog\u0142a powstrzyma\u0107 g\u0142o\u015bnego
\n\u015bmiechu, a\u017c trzyma\u0142a si\u0119 za brzuch, tak by\u0142a rozbawiona. Dziewczynka
\nzmarszczy\u0142a brwi i rzuci\u0142a we Wr\u00f3\u017ck\u0119 \u015bnie\u017ck\u0105 nie wi\u0119ksz\u0105 od swojego
\nnajmniejszego paznokcia. Chybi\u0142a, ale niewiele. \u015anie\u017cynka uspokoi\u0142a si\u0119.<\/div>\n
\n–
\nDobrze, \u017ce jestem taka niewielka, przynajmniej trudno we mnie trafi\u0107 \u2013
\nstwierdzi\u0142a z zadowoleniem i otrzepa\u0142a sukienk\u0119.<\/div>\n
\n–
\nNie jest Ci zimno? \u2013 spyta\u0142a Amelia.<\/div>\n
\n–
\nNie. W ko\u0144cu jestem \u015awi\u0105teczn\u0105 Wr\u00f3\u017ck\u0105 \u2013 powiedzia\u0142a \u015anie\u017cynka, jakby by\u0142o to
\nco\u015b najoczywistszego na \u015bwiecie. \u2013 Chod\u017a, przedstawi\u0119 Ci kogo\u015b.<\/div>\n
\nDziewczynka
\npod\u0105\u017cy\u0142a za swoj\u0105 now\u0105 kole\u017cank\u0105 brukowan\u0105 \u015bcie\u017ck\u0105. Po jakim\u015b czasie dostrzeg\u0142a
\nzarys jakiego\u015b wspania\u0142ego miejsca. Wsz\u0119dzie znajdowa\u0142y si\u0119 czerwono-zielone
\nbudynki obwieszone kolorowymi ozdobami. W ka\u017cd\u0105 stron\u0119, w kt\u00f3r\u0105 spojrza\u0142a,
\nwidzia\u0142a posplatane ga\u0142\u0105zki choinek oraz r\u00f3\u017cnobarwne lampki. Po tym
\nminimiasteczku kr\u0105\u017cy\u0142o wiele Wr\u00f3\u017cek, a tak\u017ce zabawnych cz\u0142owieczk\u00f3w, kt\u00f3rzy
\nbyli wzrostu Amelii.<\/div>\n
\n–
\nTo s\u0105 \u015awi\u0105teczne Elfy, pomocnicy \u015awi\u0119tego Miko\u0142aja \u2013 szepn\u0119\u0142a jej na ucho
\n\u015anie\u017cynka.<\/div>\n
\n–
\nKogo? \u2013 zapyta\u0142a zdziwiona Amelia.<\/div>\n
\n–
\nNie wierz\u0119! O nim tak\u017ce nie s\u0142ysza\u0142a\u015b?! \u2013 zdziwi\u0142a si\u0119 \u015anie\u017cynka. \u2013 No to robi
\nsi\u0119 coraz ciekawiej \u2013 westchn\u0119\u0142a \u2013 \u015awi\u0119ty Miko\u0142aj to\u2026<\/div>\n
\nI
\nopowiedzia\u0142a dziewczynce ca\u0142\u0105 histori\u0119 \u015awi\u0119tego Miko\u0142aja, o jego pomocnikach,
\nfabryce zabawek oraz wielu, wielu innych rzeczach, kt\u00f3re s\u0105 znane przeci\u0119tnemu
\ndziecku w jej wieku. Jednak Amelia nie by\u0142a taka, jak jej r\u00f3wie\u015bnicy. Usiad\u0142a
\nze zdumieniem na jednej z drewnianych \u0142aweczek, kt\u00f3ra znajdowa\u0142a si\u0119 w pobli\u017cu
\ni s\u0142ucha\u0142a jak zaczarowana. Jej rodzice nie wierzyli w magi\u0119, zreszt\u0105 z tego co
\nsi\u0119 orientowa\u0142a, jej niania tak\u017ce nie. Zawsze powtarzali, \u017ce nic takiego nie
\nistnieje, \u017ce takie rzeczy wymy\u015blaj\u0105 doro\u015bli, aby dzieci im nie przeszkadza\u0142y.
\nChocia\u017c rodzice bardzo j\u0105 kochali, zasypywali prezentami, mog\u0142a korzysta\u0107 ze
\nwszystkich atrakcji, o kt\u00f3rych tylko wspomnia\u0142a, to jednak nie dawali jej,
\nczego najbardziej pragn\u0119\u0142a. Dziewczynka pragn\u0119\u0142a magii, opowie\u015bci na dobranoc,
\na przede wszystkim\u2026 aby sp\u0119dzali z ni\u0105 czas. Z czasem traci\u0142a nadziej\u0119 i
\ndlatego stawa\u0142a si\u0119 coraz bardziej powa\u017cna i smutna, chocia\u017c wszystkim dooko\u0142a
\nwydawa\u0142o si\u0119, \u017ce niczego jej nie brakuje, a ona kaprysi, bo jest rozpieszczona
\nponad miar\u0119.<\/div>\n
\n\u015anie\u017cynka
\nsko\u0144czy\u0142a swoj\u0105 opowie\u015b\u0107, a oczarowana dziewczynka podzi\u0119kowa\u0142a jej i pierwszy
\nraz od dawna na jej buzi pojawi\u0142 si\u0119 ogromny szczery u\u015bmiech. Wr\u00f3\u017cka pomy\u015bla\u0142a,
\n\u017ce wreszcie jest na dobrej drodze, ale w g\u0142\u0119bi serca wsp\u00f3\u0142czu\u0142a dziewczynce, \u017ce
\nprzez tyle lat zabierano jej wa\u017cn\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 dzieci\u0144stwa. Mia\u0142a nadziej\u0119, \u017ce uda
\njej si\u0119 to wynagrodzi\u0107.<\/div>\n
\n–
\nChod\u017a szybko! Prawie zapomnia\u0142am, \u017ce mia\u0142a\u015b kogo\u015b pozna\u0107! \u2013 Wr\u00f3\u017cka poprowadzi\u0142a
\ndziewczynk\u0119 do zagrody dla zwierz\u0105t. Dziewczynka nie mog\u0142a uwierzy\u0107, kiedy \u015anie\u017cynka
\nprzedstawi\u0142a j\u0105 wszystkim reniferom \u015awi\u0119tego Miko\u0142aja. Jednak ona ci\u0105gn\u0119\u0142a j\u0105
\ndalej, a\u017c dotar\u0142y do ma\u0142ego reniferka (je\u017celi ma\u0142ym mo\u017cna nazwa\u0107 zwierz\u0105tko jej
\nwielko\u015bci).<\/div>\n
\n–
\nAmelio, to jest \u015awietlik, syn Rudolfa, kt\u00f3rego pozna\u0142a\u015b przed chwil\u0105. \u015awietliku,
\nto jest Amelia \u2013 przedstawi\u0142a ich sobie Wr\u00f3\u017cka.<\/div>\n
\n–
\nCzy masz na imi\u0119 \u015awietlik z jakiego\u015b konkretnego powodu? \u2013 zapyta\u0142a
\ndziewczynka, my\u015bl\u0105c o Rudolfie. Reniferek wyda\u0142 si\u0119 zawstydzony, a \u015anie\u017cynka
\nza\u015bmia\u0142a si\u0119 pod nosem.<\/div>\n
\n–
\nTak. W\u0142a\u015bciwie to moje imi\u0119 pochodzi od tego, \u017ce je\u017celi jestem szcz\u0119\u015bliwy, to\u2026
\nm\u00f3j ogon mruga \u2013 odpar\u0142, czuj\u0105c \u017ce zaraz zapadnie si\u0119 pod ziemi\u0119 ze wstydu.
\nJednak dziewczynka wydawa\u0142a si\u0119 tego nie zauwa\u017ca\u0107.<\/div>\n
\n–
\nOjej, to \u015bwietnie! \u2013 wykrzykn\u0119\u0142a szcz\u0119\u015bliwa. Podesz\u0142a i pog\u0142aska\u0142a \u015awietlika i rzeczywi\u015bcie,
\njego ogonek zacz\u0105\u0142 mruga\u0107 czerwonym \u015bwiat\u0142em. \u2013 To naprawd\u0119 s\u0142odkie \u2013
\nu\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119 do niego dziewczynka.<\/div>\n
\n–
\n\u015awietlik nie powiedzia\u0142 Ci jeszcze wszystkiego\u2026 – za\u015bmia\u0142a si\u0119 z\u0142o\u015bliwie
\nWr\u00f3\u017cka.<\/div>\n
\n–
\nUprzedzam Ci\u0119 \u015anie\u017cynko, \u017ce je\u017celi\u2026 – reniferek nie zd\u0105\u017cy\u0142 jednak sko\u0144czy\u0107, a
\n\u015awi\u0105teczna Wr\u00f3\u017cka dmuchn\u0119\u0142a mu odrobin\u0105 swojego py\u0142ku prosto w nos. \u015awietlik
\nkichn\u0105\u0142 i wtedy\u2026 jego ogonek ponownie zamruga\u0142. Wr\u00f3\u017cka zacz\u0119\u0142a si\u0119 zwija\u0107 w
\npowietrzu ze \u015bmiechu, a zez\u0142oszczony reniferek wepchn\u0105\u0142 j\u0105 w \u015bnie\u017cn\u0105 zasp\u0119.
\nZaskoczona \u015anie\u017cynka usiad\u0142a i potrz\u0105sn\u0119\u0142a g\u0142ow\u0105. Refniferek i Wr\u00f3\u017cka spojrzeli
\nna siebie wrogo i wydawa\u0142o si\u0119, \u017ce to jeszcze nie koniec potyczki, kiedy
\nus\u0142yszeli \u015bmiech dziewczynki. \u015amia\u0142a si\u0119 g\u0142o\u015bno i tak bardzo, \u017ce a\u017c turla\u0142a si\u0119
\nze \u015bmiechu, wi\u0119c towarzysze do\u0142\u0105czyli do niej. Gdy ju\u017c si\u0119 uspokoili, Wr\u00f3\u017cka
\nwyszepta\u0142a co\u015b \u015awietlikowi na ucho, a on odpar\u0142:<\/div>\n
\n–
\nAle zapami\u0119taj sobie, robi\u0119 to tylko dla niej. \u2013 i znacz\u0105co odwr\u00f3ci\u0142 si\u0119 do
\nWr\u00f3\u017cki ty\u0142em.<\/div>\n
\n–
\nChyba si\u0119 obrazi\u0142 – \u015anie\u017cynka pu\u015bci\u0142a oko do Amelii.<\/div>\n
\nOkaza\u0142o
\nsi\u0119, \u017ce Wr\u00f3\u017cka chce zabra\u0107 dziewczynk\u0119 do Zimowej Ksi\u0119\u017cniczki, a tylko renifery
\nnale\u017c\u0105ce do \u015awi\u0119tego Miko\u0142aja potrafi\u0105 tam dotrze\u0107. Poprosi\u0142a o to \u015awietlika,
\nponiewa\u017c Rudolf i jego koledzy nale\u017c\u0105 do zaprz\u0119gu, a zbli\u017caj\u0105 si\u0119 \u015awi\u0119ta, wi\u0119c
\ns\u0105 zaj\u0119ci. \u015anie\u017cynka po drodze opowiedzia\u0142a jad\u0105cej na \u015awietliku Amelii o
\numiej\u0119tno\u015bciach Zimowej Ksi\u0119\u017cniczki. Podobno mia\u0142a ona moc, dzi\u0119ki kt\u00f3rej
\npotrafi\u0142a ukazywa\u0107 obrazy na tafli lodu.<\/div>\n
\nW
\nko\u0144cu dotarli na miejsce. Znale\u017ali si\u0119 w ogromnej lodowej komnacie. Wszystko
\nby\u0142o wykonane z lodu \u2013 pod\u0142oga, ozdoby, rze\u017aby, a\u017curowane \u015bciany i sufit, przez
\nkt\u00f3ry pada\u0142 \u015bnieg oraz szyby w oknach, przez kt\u00f3re mo\u017cna by\u0142o zobaczy\u0107
\nprzepi\u0119kny \u015bnie\u017cny krajobraz.<\/div>\n
\n–
\nWitam Was, moi mili, a zw\u0142aszcza Ciebie, Amelio \u2013 us\u0142ysza\u0142a dziewczynka. Odwr\u00f3ci\u0142a
\nsi\u0119 i zobaczy\u0142a przepi\u0119kn\u0105 wysok\u0105 kobiet\u0119. Mia\u0142a iskrz\u0105ce si\u0119 weso\u0142o
\nbladob\u0142\u0119kitne oczy i czarne w\u0142osy opadaj\u0105ce skrz\u0105cymi si\u0119 falami a\u017c do ziemi.
\nBy\u0142a ubrana w lodow\u0105 sukni\u0119, kt\u00f3rej gorset by\u0142 g\u0142adki, za to sp\u00f3dnica stworzona
\nby\u0142a z ogromnych p\u0142atk\u00f3w \u015bniegu, a ka\u017cdy z nich by\u0142 inny. Amelia nie mog\u0142a
\noderwa\u0107 wzroku o Zimowej Ksi\u0119\u017cniczki.<\/div>\n
\n–
\nPodejd\u017a, moje dziecko \u2013 powiedzia\u0142a Ksi\u0119\u017cniczka \u0142agodnym g\u0142osem. Amelia
\nodruchowo podesz\u0142a do niej i w\u0142o\u017cy\u0142a w jej wyci\u0105gni\u0119t\u0105 d\u0142o\u0144 swoj\u0105.<\/div>\n
\n–
\nS\u0142ysza\u0142am, \u017ce nie wiesz jak wygl\u0105daj\u0105 \u015awi\u0119ta i nigdy ich nie obchodzi\u0142a\u015b \u2013
\ndoda\u0142a ze smutkiem \u2013 Mam jednak dla Ciebie niespodziank\u0119. Jestem pewna, \u017ce
\n\u015awi\u0105teczna Wr\u00f3\u017cka ju\u017c opowiedzia\u0142a Ci, co potrafi\u0119 \u2013 u\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119 i
\nspojrza\u0142a na \u015anie\u017cynk\u0119 znacz\u0105co, a ta zarumieni\u0142a si\u0119 zawstydzona \u2013 Pragn\u0119
\npokaza\u0107 Ci \u015awi\u0119ta, usi\u0105d\u017a wygodnie i popatrz na t\u0119 lodow\u0105 szyb\u0119 \u2013 Amelia
\npos\u0142ucha\u0142a i a\u017c zapomnia\u0142a oddycha\u0107 z wra\u017cenia, kiedy na szybie zacz\u0119\u0142y
\npojawia\u0107 si\u0119 kolorowe obrazy. Wkr\u00f3tce szyba wydawa\u0142a si\u0119 powi\u0119ksza\u0107, a\u017c w ko\u0144cu
\ndziewczynka zdawa\u0142a znale\u017a\u0107 si\u0119 w\u015br\u00f3d rozgrywanych scen. Trzeba przyzna\u0107, \u017ce
\nmia\u0142a na co patrze\u0107\u2026<\/div>\n
\nZimowa
\nKsi\u0119\u017cniczka pragn\u0119\u0142a pokaza\u0107 jej nie tylko ca\u0142\u0105 \u015bwi\u0105teczn\u0105 opraw\u0119, ale tak\u017ce
\nto, co w \u015awi\u0119tach jest najwa\u017cniejsze. Dziewczynka mog\u0142a ogl\u0105da\u0107 przepi\u0119knie
\nubrane choinki i domy, ale tak\u017ce ulice. Widzia\u0142a dzieci rozpakowuj\u0105ce prezenty
\noraz ludzi na krzycz\u0105cych do siebie: \u201eWeso\u0142ych \u015awi\u0105t!\u201d. Widzia\u0142a rodziny
\n\u0142ami\u0105ce si\u0119 op\u0142atkiem, potem siedz\u0105ce przy wigilijnym stole i \u015bpiewaj\u0105ce razem
\nkol\u0119dy. Po prostu\u2026 sp\u0119dzaj\u0105cych ze sob\u0105 czas. Wizji by\u0142o tak wiele, \u017ce
\ndziewczynce zakr\u0119ci\u0142o si\u0119 w g\u0142owie, ale nie chcia\u0142a, \u017ceby si\u0119 sko\u0144czy\u0142y. Nie
\nmog\u0142a uwierzy\u0107, \u017ce nie mia\u0142a poj\u0119cia o tym, czym s\u0105 \u015awi\u0119ta!<\/div>\n
\n–
\nMam dla Ciebie jeszcze jedn\u0105 niespodziank\u0119 \u2013 u\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119 tajemniczo Zimowa
\nKsi\u0119\u017cniczka. \u2013 Ale na koniec poka\u017c\u0119 Ci jeszcze, jak \u015awi\u0119ta obchodzili Twoi
\nrodzice\u2026<\/div>\n
\n–
\nAle przecie\u017c oni nie obchodz\u0105 \u015awi\u0105t! \u2013 wykrzykn\u0119\u0142a zdumiona Amelia.<\/div>\n
\n–
\nTeraz nie, ale uwierz mi, kiedy\u015b by\u0142o inaczej \u2013 Ksi\u0119\u017cniczka ze smutkiem
\npokr\u0119ci\u0142a g\u0142ow\u0105 \u2013 Zreszt\u0105 zobacz sama.<\/div>\n
\nI
\nZimowa Ksi\u0119\u017cniczka pokaza\u0142a Amelii czasy, kiedy jej rodzice byli dzie\u0107mi i
\nm\u0142odymi lud\u017ami. Roze\u015bmianymi i ch\u0142on\u0105cymi \u015bwi\u0105teczn\u0105 atmosfer\u0119. Kiedy obrazy
\nznikn\u0119\u0142y, zapyta\u0142a:<\/div>\n
\n–
\nAle co si\u0119 sta\u0142o? Dlaczego teraz moi rodzice nie obchodz\u0105c \u015awi\u0105t?<\/div>\n
\n–
\nZa\u0142o\u017cyli firm\u0119 i zacz\u0119li po\u015bwi\u0119ca\u0107 jej coraz wi\u0119cej czasu. Robili to z my\u015bl\u0105 o
\ntym, \u017ceby nigdy niczego Ci nie zabrak\u0142o. Niestety, ludzie coraz cz\u0119\u015bciej
\nzapominaj\u0105 o tym, co jest w \u017cyciu najwa\u017cniejsze \u2013 u\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119 do
\ndziewczynki \u2013 Ale zawsze jest nadzieja. Dla swojej rodziny Ty jeste\u015b nadziej\u0105.
\nTylko Ty jeste\u015b w stanie sprawi\u0107, \u017ce przypomn\u0105 sobie, jak wa\u017cne s\u0105 \u015awi\u0119ta i nie
\ntylko \u2013 u\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119 do dziewczynki w taki spos\u00f3b, \u017ce w Amelii obudzi\u0142a si\u0119
\nnadzieja.<\/div>\n
\n–
\nAle co ja mam zrobi\u0107? \u2013 zapyta\u0142a niepewnie.<\/div>\n
\n–
\nOdpowied\u017a znajdziesz w g\u0142\u0119bi swego serca \u2013 odpowiedzia\u0142a Ksi\u0119\u017cniczka \u2013 Nadesz\u0142a
\npora po\u017cegnania, a tym samym na m\u00f3j ostatni prezent.<\/div>\n
\n–
\nCzy to znaczy, \u017ce ju\u017c nigdy nie zobacz\u0119 Ciebie, \u015anie\u017cynki i \u015awietlika? \u2013
\nodpar\u0142a zmartwiona dziewczynka.<\/div>\n
\n–
\nOczywi\u015bcie, \u017ce tak. Na zawsze nas zapami\u0119tasz i jeszcze nie jeden raz spotkasz
\nnas w swoich snach.<\/div>\n
\n–
\nAle to nie to samo\u2026 – westchn\u0119\u0142a Amelia, a Zimowa Ksi\u0119\u017cniczka kolejny raz
\nodpowiedzia\u0142a jej jedynie tajemniczym u\u015bmiechem. Potem oderwa\u0142a jeden z p\u0142atk\u00f3w
\n\u015bniegu swej pi\u0119knej sukni. Nast\u0119pnie dmuchn\u0119\u0142a na niego, a ten skurczy\u0142 si\u0119 i
\nzamieni\u0142 w srebrny. Nast\u0119pnie si\u0119gn\u0119\u0142a po jeden ze swoich w\u0142os\u00f3w, przeci\u0105gn\u0119\u0142a
\npo nim r\u0119k\u0105 i zamieni\u0142a w \u0142a\u0144cuszek, na kt\u00f3rym zawiesi\u0142a \u015bnie\u017cynk\u0119.<\/div>\n
\n–
\nWyci\u0105gnij d\u0142o\u0144 \u2013 powiedzia\u0142a. Amelia pos\u0142ucha\u0142a, a Ksi\u0119\u017cniczka po\u0142o\u017cy\u0142a
\nzawieszk\u0119 na r\u0119ce dziewczynki.  <\/div>\n
\n–
\nJa te\u017c, ja te\u017c! \u2013 wykrzykn\u0105\u0142 \u015awietlik, podbieg\u0142 i przy\u0142o\u017cy\u0142 nos do \u0142a\u0144cuszka,
\nna kt\u00f3rym pojawi\u0142o si\u0119 kilka male\u0144kich rubin\u00f3w.<\/div>\n
\n–
\nI jeszcze ja! \u2013 nagle ko\u0142o dziewczynki pojawi\u0142a si\u0119 \u015anie\u017cynka i dotkn\u0119\u0142a \u015brodka
\nsrebrnego p\u0142atka \u015bniegu. Gdy odsun\u0119\u0142a r\u0119k\u0119, w miejscu kt\u00f3rego dotyka\u0142a pojawi\u0142
\nsi\u0119 b\u0142yszcz\u0105cy przezroczysty brylancik.<\/div>\n
\n–
\nNo tak, ta dw\u00f3jka zawsze musi dorzuci\u0107 od siebie trzy gorsze \u2013 Zimowa
\nKsi\u0119\u017cniczka westchn\u0119\u0142a ze \u015bmiechem. Amelia grzecznie podzi\u0119kowa\u0142a i po\u017cegna\u0142a
\nsi\u0119 ze wszystkimi, poniewa\u017c nadszed\u0142 ju\u017c na ni\u0105 czas. Dziewczynka posmutnia\u0142a.<\/div>\n
\n–
\nPami\u0119taj Amelio: zawsze, kiedy co\u015b si\u0119 ko\u0144czy, co\u015b nowego si\u0119 zaczyna \u2013
\npowiedzia\u0142a Kr\u00f3lewna –  A teraz zamknij oczy.<\/div>\n
\nAmelia
\nzamkn\u0119\u0142a powieki i znowu poczu\u0142a, \u017ce zaczyna traci\u0107 grunt pod nogami i wirowa\u0107,
\njednak tym razem ju\u017c si\u0119 nie ba\u0142a. W ko\u0144cu poczu\u0142a jak l\u0105duje na czym\u015b mi\u0119kkim
\ni gdy otworzy\u0142a oczy, stwierdzi\u0142a, \u017ce znajduje si\u0119 w swoim pokoju. Sama.<\/div>\n
\nWok\u00f3\u0142
\nniej kr\u0105\u017cy\u0142y drobinki kurzu. Dziewczynka my\u015bla\u0142a ju\u017c, \u017ce to by\u0142 tylko sen,
\njednak zauwa\u017cy\u0142a, \u017ce py\u0142ek dziwnie migocze.<\/div>\n
\n–
\n\u015awi\u0105teczna Wr\u00f3\u017cka\u2026 \u015anie\u017cynka\u2026 – szepn\u0119\u0142a i westchn\u0119\u0142a \u2013 Dzi\u0119kuj\u0119.<\/div>\n
\nPoczu\u0142a,
\n\u017ce co\u015b uwiera j\u0105 w d\u0142o\u0144. Zaskoczona unios\u0142a do g\u00f3ry prze\u015bliczny srebrny
\n\u0142a\u0144cuszek zdobiony rubinami, na kt\u00f3rym wisia\u0142 p\u0142atek \u015bniegu z brylancikiem
\npo\u015brodku. Po policzku dziewczynki sp\u0142yn\u0119\u0142a \u0142za, jednak pomy\u015bla\u0142a, \u017ce jej
\nprzyjaciele nie chcieliby, \u017ceby si\u0119 smuci\u0142a, bo przecie\u017c to w\u0142a\u015bnie dlatego ich
\nspotka\u0142a. Ze zdziwieniem odkry\u0142a, \u017ce s\u0142yszy g\u0142osy rodzic\u00f3w. Spojrza\u0142a na
\nzegarek \u2013 by\u0142o zdecydowanie za wcze\u015bnie, \u017ceby ju\u017c wr\u00f3cili, ale wyra\u017anie
\ns\u0142ysza\u0142a ich g\u0142osy. Wystraszy\u0142a si\u0119, \u017ce co\u015b si\u0119 sta\u0142o i szybko pobieg\u0142a na d\u00f3\u0142.
\nZatrzyma\u0142a si\u0119 w drzwiach i zobaczy\u0142a, \u017ce w pokoju jest te\u017c niania, a rodzice
\npatrz\u0105 na ni\u0105 z ulg\u0105.<\/div>\n
\n–
\nDlaczego nie obchodzimy \u015awi\u0105t? \u2013 zapyta\u0142a bez zastanowienia, \u015bciskaj\u0105ce w r\u0119ce
\np\u0142atek \u015bniegu. Rodzice spojrzeli na siebie zdziwieni, a ona podesz\u0142a i usiad\u0142a
\nmi\u0119dzy nimi.<\/div>\n
\n–
\nDlaczego? \u2013 powt\u00f3rzy\u0142a stanowczo, kiedy milczeli.<\/div>\n
\n–
\nJa\u2026 bo my\u2026 – zaj\u0105kn\u0119\u0142a si\u0119 jej mama. M\u0105\u017c popatrzy\u0142 jej przez chwil\u0119 w oczy.
\nOboje pomy\u015bleli o tym samym \u2013 ich ukochana c\u00f3rka nie pyta ich o to bez powodu.
\nRozmawiali przed chwil\u0105 z niani\u0105 i teraz nie chcieli ju\u017c zawie\u015b\u0107 Amelii.<\/div>\n
\n–
\nJu\u017c zapomnieli\u015bmy, jak to jest \u2013 przyzna\u0142 z zadziwiaj\u0105c\u0105 szczero\u015bci\u0105. Ze
\nzdziwieniem para doros\u0142ych stwierdzi\u0142a, \u017ce dziewczynka podskoczy\u0142a i podbieg\u0142a
\nna \u015brodek pokoju.<\/div>\n
\n–
\nNie martwcie si\u0119. Ja wam opowiem, jak wygl\u0105daj\u0105 \u015awi\u0119ta! \u2013 powiedzia\u0142a
\nu\u015bmiechni\u0119ta \u2013 Musicie jednak obieca\u0107, \u017ce od tego roku, ju\u017c zawsze b\u0119dziemy je
\nobchodzi\u0107 \u2013 poprosi\u0142a z nadziej\u0105.<\/div>\n
\nRodzice
\nAmelii ju\u017c zapomnieli, kiedy widzieli j\u0105 tak szcz\u0119\u015bliw\u0105 i wpatrzeni w c\u00f3rk\u0119 w
\ntym samym momencie pokiwali g\u0142owami. Tym razem naprawd\u0119 chcieli j\u0105 uszcz\u0119\u015bliwi\u0107
\n\u2013 spe\u0142ni\u0107 jej marzenie, a nie swoje wyobra\u017cenia o tym, czego pragnie.<\/div>\n
\n–
\nW takim razie musimy zacz\u0105\u0107 od pocz\u0105tku\u2026 Czy s\u0142yszeli\u015bcie o \u015awi\u0119tym Miko\u0142aju? \u2013
\ndziewczynka z ogromnym zaanga\u017cowaniem zacz\u0119\u0142a opowiada\u0107 o \u015awi\u0119tym Miko\u0142aju i o
\n\u015bwi\u0119tach. Rodzice zastanawiali si\u0119, sk\u0105d to wszystko wie, ale bali si\u0119 odezwa\u0107,
\naby nie zepsu\u0107 tego momentu pe\u0142nego szcz\u0119\u015bcia. Obj\u0105\u0142 \u017con\u0119 i ca\u0142a tr\u00f3jka
\nrado\u015bnie sp\u0119dzi\u0142a wiecz\u00f3r, bo gdy dziewczynka ju\u017c sko\u0144czy\u0142a swoj\u0105 opowie\u015b\u0107,
\nzacz\u0119li planowa\u0107 w\u0142asne \u015awi\u0119ta. Pierwszy raz od kilku lat rodzice Amelii nie
\nmy\u015bleli o pracy. W mi\u0119dzyczasie niania wysz\u0142a dyskretnie z pokoju i wyszepta\u0142a,
\njakby do siebie, chocia\u017c nie do ko\u0144ca by\u0142a to prawda:<\/div>\n
\n–
\nUda\u0142o si\u0119 uszcz\u0119\u015bliwi\u0107 kolejn\u0105 rodzin\u0119. Ju\u017c nie b\u0119d\u0119 tutaj potrzebna. \u015awi\u0119ty
\nMiko\u0142aju, strze\u017c si\u0119, \u017cona wraca do domu!<\/div>\n
\nI
\nznikn\u0119\u0142a.   <\/div>\n
\n<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Przysz\u0142a pora na przedstawienie pracy Oczarowanej Ksi\u0105\u017ckami dzi\u0119ki, kt\u00f3rej zaj\u0119\u0142a drugie miejsce. Zapraszam  do czytania! \ud83d\ude09 *** Pewnego razu \u017cy\u0142a sobie pewna ma\u0142a i bardzo smutna dziewczynka, kt\u00f3ra mia\u0142a na imi\u0119 Amelia. Jej rodzice martwili si\u0119 o ni\u0105 i pr\u00f3bowali j\u0105 rozweseli\u0107 na wiele r\u00f3\u017cnych sposob\u00f3w, ale nic nie dzia\u0142a\u0142o. Nie mogli tak\u017ce po\u015bwi\u0119ci\u0107 jej […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[1],"tags":[10,47],"jetpack_featured_media_url":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/zapatrzonawksiazki.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/661"}],"collection":[{"href":"https:\/\/zapatrzonawksiazki.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/zapatrzonawksiazki.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/zapatrzonawksiazki.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/zapatrzonawksiazki.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=661"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/zapatrzonawksiazki.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/661\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2162,"href":"https:\/\/zapatrzonawksiazki.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/661\/revisions\/2162"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/zapatrzonawksiazki.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=661"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/zapatrzonawksiazki.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=661"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/zapatrzonawksiazki.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=661"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}