{"id":628,"date":"2014-02-24T17:51:00","date_gmt":"2014-02-24T17:51:00","guid":{"rendered":"http:\/\/zapatrzonawksiazki.pl\/index.php\/2014\/02\/24\/w-historii-nie-chodzi-o-daty-miejsca-i\/"},"modified":"2018-10-07T00:30:18","modified_gmt":"2018-10-07T00:30:18","slug":"w-historii-nie-chodzi-o-daty-miejsca-i","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/zapatrzonawksiazki.pl\/index.php\/2014\/02\/24\/w-historii-nie-chodzi-o-daty-miejsca-i\/","title":{"rendered":"\u201eW historii nie chodzi o daty, miejsca i wojny. Chodzi o ludzi.\u201d*"},"content":{"rendered":"
\n   \u201eKa\u017cde
\nwspomnienie jest jak papierowy kwiat z r\u0119kawa magika: najpierw niewidzialny, a
\npo chwili barwny i namacalny, a\u017c dziw, \u017ce tak d\u0142ugo pozosta\u0142 w ukryciu. I
\npodobnie jak tych papierowych kwiat\u00f3w, tak wspomnie\u0144 raz wypuszczonych na \u015bwiat
\nte\u017c nie spos\u00f3b upchn\u0105\u0107 z powrotem\u201d**<\/b><\/i><\/div>\n
\n<\/div>\n
\n   Ka\u017cdy cz\u0142owiek jest inny. Nie chodzi tylko o
\ncharakter czy spos\u00f3b bycia, ale r\u00f3wnie\u017c o wiek, kolor sk\u00f3ry, oczu czy w\u0142os\u00f3w.
\nWyr\u00f3\u017cnia si\u0119 zachowaniem, wyznaniem religijnym, pogl\u0105dami, sposobem \u017cycia.
\nJedni s\u0105 bardziej zabawni, a drudzy powa\u017cni, kto\u015b mo\u017ce by\u0107 otwarty na nowe
\nznajomo\u015bci, a jeszcze inny cz\u0142owiek jest nie\u015bmia\u0142y i zamkni\u0119ty w sobie. Takich
\npodzia\u0142\u00f3w mo\u017ce by\u0107 tysi\u0105ce, a klasyfikacja os\u00f3b do poszczeg\u00f3lnych grup nie
\nzawsze oznacza co\u015b dobrego. Dzi\u015b przyk\u0142adowo ca\u0142y czas problemem jest rasizm
\nczy nietolerancja wzgl\u0119dem homoseksualist\u00f3w. Kiedy\u015b karano cz\u0142owieka bo by\u0142
\n\u017bydem, Polakiem, albo w jaki\u015b spos\u00f3b upo\u015bledzony. Za\u0142\u00f3\u017cmy, \u017ce kto\u015b opowiedzia\u0142
\nci historie swojego \u017cycia, wyjawi\u0142, \u017ce podaje si\u0119 za kogo\u015b innego poniewa\u017c
\nzbrodnie, kt\u00f3rych dokona\u0142 s\u0105 ci\u0119\u017csze ni\u017c cokolwiek innego. A po wyznaniu prawdy
\nma pro\u015bb\u0119, kt\u00f3ra jest niecodzienna i trudna do wykonania, nie tylko pod
\nwzgl\u0119dem twojego cz\u0142owiecze\u0144stwa, ale i wahania czy wykonasz j\u0105 z lito\u015bci czy
\nte\u017c ch\u0119ci zemsty za cierpienia tych wszystkich istnie\u0144\u2026<\/i><\/div>\n
\n<\/div>\n
\n<\/a>   Sage Singer w wieku dziewi\u0119tnastu lat
\nstraci\u0142a ojca, trzy lata p\u00f3\u017aniej w wypadku samochodowym zgin\u0119\u0142a jej matka.
\nKobieta prowadzi samotny tryb \u017cycia, w nocy pracuje wpiekarni, a w dzie\u0144 \u015bpi.
\nIzoluje si\u0119 od ludzi aby nikt nie widzia\u0142 jej blizny na twarzy. Poniewa\u017c nie
\nradzi sobie z utrat\u0105 bliskich od trzech lat chodzi na spotkania grupy wsparcia
\n\u201ePomocna D\u0142o\u0144\u201d. Poznaje tam Josefa Webera, staruszka, kt\u00f3rego wszyscy lubi\u0105 i ceni\u0105
\nza to co robi\u0142 dla innych. Powoli mi\u0119dzy nimi rodzi si\u0119 ni\u0107 porozumienia, a
\nnast\u0119pnie sympatii. Po jakim\u015b czasie ze strony Webera pada niespotykana pro\u015bba,
\nchce \u017ceby Sage pomog\u0142a mu odej\u015b\u0107, ale jeszcze przed tym wys\u0142ucha\u0107 jego
\nhistorii. Okazuje si\u0119, \u017ce w przysz\u0142o\u015bci by\u0142 SS-Totenkopfverb\u00e4nde, odbiera\u0142
\n\u017cycie setkom tysi\u0119cy \u017byd\u00f3w. Pocz\u0105tkowo Sage jest zszokowana tym wyznaniem, ale
\nz ka\u017cd\u0105 chwil\u0105, z kolejnymi s\u0142owami dociera\u0142a do niej ta okrutna prawda. Co
\nona, jako \u017byd\u00f3wka, wnuczka, kt\u00f3rej babcia jako jedyna z rodziny prze\u017cy\u0142a
\nHolocaust, ma zrobi\u0107? Pomo\u017ce zbrodniarzowi? Je\u015bli tak to w jaki spos\u00f3b? Czy
\nmo\u017cna wybaczy\u0107 masowe morderstwa?<\/i><\/div>\n
\n<\/div>\n
\n   Jak sama autorka ujawnia w jednym z wywiad\u00f3w,
\ntworzenie omawianej w dniu dzisiejszym powie\u015bci zacz\u0119\u0142o si\u0119 od innego utworu,
\ntj. \u201eS\u0142onecznika\u201d Szymona Wiesenthala. M\u00f3wi ona o tym jak autor jako wi\u0119zie\u0144 obozu
\nkoncentracyjnego mia\u0142 wys\u0142ucha\u0107 umieraj\u0105cego nazisty i jako \u017byd da\u0107 mu
\nprzebaczenie. \u201eTa moralna zagadka, w
\nkt\u00f3rej znalaz\u0142 si\u0119 Wiesenthal sta\u0142a si\u0119 punktem wielu analiz filozoficznych i
\nmoralnych dotycz\u0105cych dynamiki zachodz\u0105cej pomi\u0119dzy ofiarami ludob\u00f3jstwa a ich
\nsprawcami. I w\u0142a\u015bnie to sprawi\u0142o, \u017ce zacz\u0119\u0142am my\u015ble\u0107 o tym, co sta\u0142oby si\u0119,
\ngdyby taka sama pro\u015bba zosta\u0142a z\u0142o\u017cona dziesi\u0105tki lat p\u00f3\u017aniej wnuczce
\n\u017cydowskiego wi\u0119\u017ania.\u201d*** <\/b>Wspomina te\u017c w nim, \u017ce rozmowy, kt\u00f3re
\nprzeprowadzi\u0142a z \u017cyj\u0105cymi jeszcze ofiarami Holocaustu zostan\u0105 z ni\u0105 na zawsze.
\nNiekt\u00f3re umie\u015bci\u0142a w tej ksi\u0105\u017cce i jestem w stanie uwierzy\u0107 autorce, \u017ce tego
\nnie da si\u0119 zapomnie\u0107, bo skoro mi zapad\u0142y w pami\u0119\u0107 na zawsze niekt\u00f3re
\nfragmenty, to z ca\u0142\u0105 pewno\u015bci\u0105 ona nie zapomni tych rozm\u00f3w, nie da si\u0119.<\/i><\/div>\n
\n<\/div>\n
\n   Jest to ju\u017c \u00f3sma ksi\u0105\u017cka Jodi Picoult, kt\u00f3r\u0105
\nprzeczyta\u0142am i za ka\u017cdym razem jestem rozbita po zako\u0144czeniu ka\u017cdej kolejnej. Niby
\njestem \u015bwiadoma tego, \u017ce autorka starannie przygotowuje si\u0119 do pracy, zbiera
\nmateria\u0142y, rozmawia z lud\u017ami, ale i tak jestem pe\u0142na podziwu dla tego co i w jaki
\nspos\u00f3b robi. No i nie mo\u017cna zapomnie\u0107 o  umiej\u0119tno\u015bci rozbierania wszystkiego na
\nczynniki pierwsze, nie oceniania, dawania odbiorcy mo\u017cliwo\u015bci dog\u0142\u0119bnego
\npoznania dw\u00f3ch punkt\u00f3w widzenia. A co za tym idzie zagubienie, bo czasami ju\u017c
\nsamemu si\u0119 nie wie co robi\u0142oby si\u0119 na miejscu jednej czy drugiej osoby. Picoult
\njest w tym mistrzyni\u0105 i chyba zostanie tak jeszcze przez bardzo d\u0142ugi czas. \u201eTo,
\nco zosta\u0142o\u201d jest fikcj\u0105 literack\u0105, ale s\u0105 w ni\u0105 wplecione prawdziwe wydarzenia
\nmaj\u0105ce miejsce w czasie II wojny \u015bwiatowej, wspomnienia ludzi, kt\u00f3rzy prze\u017cyli
\nte straszne czasy \u2013 to oraz znajomo\u015b\u0107 historii powoduje, \u017ce pocz\u0105tkowe emocje
\nco do postaci Josefa s\u0105 jedno znaczne, ale z czasem autorka ukazuje inny punkt
\nwidzenia i ju\u017c nic nie jest takie pewne. Tak samo jest z pobudkami jakie
\nkieruj\u0105 Sage przy podejmowaniu decyzji. <\/i><\/div>\n
\n<\/div>\n
\n   Ameryka\u0144ska powie\u015bciopisarka m\u0105ci, ale nie
\nujmuje to niczego ksi\u0105\u017cce. To tylko w nas (a przynajmniej we mnie) robi si\u0119
\nba\u0142agan z emocji, odczu\u0107, kt\u00f3re trudno uporz\u0105dkowa\u0107. Bo je\u015bli chodzi o to jak
\nPicoult pisze, to naprawd\u0119 trudno jest przyczepi\u0107 si\u0119 do czegokolwiek. Ka\u017cda
\njej ksi\u0105\u017cka posiada fabu\u0142\u0119, kt\u00f3ra wci\u0105ga od samego pocz\u0105tku, jest dopracowana w
\nka\u017cdym calu, wydarzenia s\u0105 uporz\u0105dkowane i logiczne, akcja toczy si\u0119 wolno, ale
\nw przypadku jej ksi\u0105\u017cek to nie ona jest najwa\u017cniejsza, a przekaz, kt\u00f3ry jest
\nzawarty w powie\u015bci. Nigdy nic nie jest ujawnione za wcze\u015bnie, nie raz do samego
\nko\u0144ca nie wiadomo jaki b\u0119dzie fina\u0142, a i w tedy nie zawsze jest pewno\u015b\u0107, \u017ce
\nb\u0119dzie on jednoznaczny. Jodi Picoult sprawia, \u017ce ca\u0142a moja uwaga skupia si\u0119 na
\nczytanej akurat powie\u015bci, analizowaniu zachowa\u0144, zastanawianiu si\u0119 co ja bym
\nzrobi\u0142a w danej sytuacji, porz\u0105dkowaniu swoich wra\u017ce\u0144 i przemy\u015ble\u0144.<\/i><\/div>\n
\n<\/div>\n
\n   Nie mog\u0119 nie wspomnie\u0107 o kreacjach bohater\u00f3w.
\nS\u0105 one r\u00f3\u017cnorodne i bardzo wyraziste, poprzez swoje zachowania staj\u0105 si\u0119
\nbardziej ludzcy, a co za tym idzie \u0142atwiej jest je zrozumie\u0107. Sage opr\u00f3cz spraw
\nzwi\u0105zanych z Josefem boryka si\u0119 te\u017c ze swoimi problemami. To kobieta skryta w
\nsobie, samotna, wstydz\u0105ca si\u0119 swojego wygl\u0105du. Jest pewna, \u017ce nie czeka jej w
\n\u017cyciu ju\u017c nic dobrego i \u017cyje ciesz\u0105c si\u0119 tym co ma. Z drugiej strony ma w sobie
\nch\u0119\u0107 do zmian, tylko potrzebuje jakiego\u015b bod\u017aca, kt\u00f3ry by je zapocz\u0105tkowa\u0142. Co
\ndo samej postaci Webera to na jego przyk\u0142adzie Picoult pokazuje jak bardzo
\npozory mog\u0105 wp\u0142yn\u0105\u0107 na nasz punkt widzenia oraz jak szybko mo\u017cna zmieni\u0107 zdanie
\no cz\u0142owieku gdy poznaje si\u0119 go z innej strony. Staruszek na pocz\u0105tku wydaje si\u0119
\nby\u0107 postaci\u0105 drugoplanow\u0105, a nagle okazuje si\u0119 by\u0107 tym, kt\u00f3ry poruszy kamyk.<\/i><\/div>\n
\n<\/div>\n
\n   Min\u0119\u0142o mn\u00f3stwo czasu od kiedy sko\u0144czy\u0142am \u201eTo,
\nco zosta\u0142o\u201d, ale nawet teraz nie mam problem\u00f3w z przypomnieniem sobie tego co
\nczu\u0142am czy te\u017c my\u015bla\u0142am zar\u00f3wno w trakcie czytania, jak i po zako\u0144czeniu. Jestem
\n\u015bwiadoma tego, \u017ce ksi\u0105\u017cka mo\u017ce posiada\u0107 jakie\u015b wady, niedoci\u0105gni\u0119cia, ale do
\nmnie bardziej przemawia to jak j\u0105 odebra\u0142am. A ona mnie poch\u0142on\u0119\u0142a, sprawi\u0142a,
\n\u017ce my\u015bla\u0142am tylko o niej i nawet teraz, po takim czasie wracam do niej my\u015blami.
\nWczu\u0142am si\u0119 w tre\u015b\u0107 i prze\u017cywa\u0142am ca\u0142\u0105 sob\u0105. Nie potrafi\u0119 spokojnie
\nczyta\u0107\/s\u0142ucha\u0107\/ogl\u0105da\u0107 o Holocau\u015bcie i tak by\u0142o i tym razem, to cz\u0119\u015b\u0107 naszej
\nhistorii, jak\u017ce bolesnej i okrutnej. Po raz kolejny Picoult stan\u0119\u0142a na
\nwysoko\u015bci zadania i odda\u0142a w r\u0119ce swoich czytelnik\u00f3w powie\u015b\u0107 niezwyk\u0142\u0105, pe\u0142n\u0105
\nemocji oraz sk\u0142aniaj\u0105c\u0105 do rozwa\u017ca\u0144 na niekt\u00f3re tematy.  <\/i><\/div>\n
\n<\/div>\n
\n   \u201eTo, co zosta\u0142o\u201d jest publikacj\u0105, kt\u00f3r\u0105
\nwed\u0142ug mnie trzeba przeczyta\u0107. To ksi\u0105\u017cka, kt\u00f3ra wywo\u0142uje nie ma\u0142\u0105 burz\u0119 w
\ng\u0142owie oraz sercu, kt\u00f3ra sprawi, \u017ce po zapoznaniu si\u0119 z ni\u0105 mo\u017cesz spojrze\u0107 na niekt\u00f3re sprawy
\ninaczej. Publikacja dok\u0142adnie w stylu Picoult, dlatego zapewniam, \u017ce fani jej
\nprozy si\u0119 nie zawiod\u0105. Jedna z lepszych, kt\u00f3re wysz\u0142y spod jej pi\u00f3ra. <\/i><\/div>\n
\n<\/div>\n
\n*str. 315<\/i><\/div>\n
\n**str. 39<\/i><\/div>\n
\n*** fragment wypowiedzi z wywiadu, ca\u0142o\u015b\u0107 tutaj <KLIK<\/a>><\/i><\/div>\n
\n<\/a>Autor: <\/i><\/b>Jodi Picoult<\/i><\/div>\n
\nTytu\u0142: <\/i><\/b>To, co zosta\u0142o<\/i><\/div>\n
\nWydawnictwo: <\/i><\/b>Pr\u00f3szy\u0144ski i S-ka<\/i><\/div>\n
\nRok wydania: <\/i><\/b>10 wrze\u015bnia2013<\/i><\/div>\n
\nLiczba stron: <\/i><\/b>560 [e-book 391]<\/i><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

   \u201eKa\u017cde wspomnienie jest jak papierowy kwiat z r\u0119kawa magika: najpierw niewidzialny, a po chwili barwny i namacalny, a\u017c dziw, \u017ce tak d\u0142ugo pozosta\u0142 w ukryciu. I podobnie jak tych papierowych kwiat\u00f3w, tak wspomnie\u0144 raz wypuszczonych na \u015bwiat te\u017c nie spos\u00f3b upchn\u0105\u0107 z powrotem\u201d**    Ka\u017cdy cz\u0142owiek jest inny. Nie chodzi tylko o charakter czy […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[1],"tags":[11,265,632,633,378,427,368],"jetpack_featured_media_url":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/zapatrzonawksiazki.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/628"}],"collection":[{"href":"https:\/\/zapatrzonawksiazki.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/zapatrzonawksiazki.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/zapatrzonawksiazki.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/zapatrzonawksiazki.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=628"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/zapatrzonawksiazki.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/628\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2129,"href":"https:\/\/zapatrzonawksiazki.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/628\/revisions\/2129"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/zapatrzonawksiazki.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=628"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/zapatrzonawksiazki.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=628"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/zapatrzonawksiazki.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=628"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}